tag:blogger.com,1999:blog-89999832128319268772012-05-28T14:06:57.928+04:30یک ستاره در هفت آسمانیک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.comBlogger1153125tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-20264063258588544752012-05-28T14:06:00.000+04:302012-05-28T14:06:58.042+04:30همه غرق در خورشید<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">آیا تازگی در اندیشه ی ستاره ی مادریمان غرق شده اید؟</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/sunsilhouettes_gilbert_960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="290" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/sunsilhouettes_gilbert_960.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">در تصویر بالا، خورشید را می بینیم که سمت چپ، بالایش به وسیله ی ماه گرفته شده و در همین حال، شماری از زمینیان که <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/12/blog-post_13.html">اندیشمندانه تماشاگر آنند</a> نیز بخش پایینی آن را تیره کرده اند.</div><div style="text-align: justify;">این <a href="http://asterisk.apod.com/viewtopic.php?f=29&t=28633&start=25#p176102">چشم انداز پر از ضدنور</a> در منطقه ی تفریحی ملی <a href="http://www.nps.gov/glca/index.htm">گلن کانیون</a> نزدیک <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Page,_Arizona">پیج</a> در <a href="https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D9%88%D9%86%D8%A7">آریزونا</a>ی <a href="https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/us.html">آمریکا</a> ثبت شده؛ جایی که در آن، محیطبانان و ستاره شناسان این <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120522.html">رویداد شگفت انگیز</a> را برای جمع علاقمندان توضیح می دادند. همچنین روی قرص خورشید، درست پایین و سمت راست قرص تیره ی ماه، یک دسته <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/03/ar1429.html">لکه ی خورشیدی</a> هم به چشم می خورد. </div><div style="text-align: justify;">این رویدادی هیجان انگیز بود ولی برخی آن را به عنوان یک دست گرمی برای رخداد هفته ی آینده دانستند که فرصتی دوباره جهت تعمق در خورشید خواهد بود: یک خورشیدگرفتگی جزیی بسیار کمیاب تر و این بار <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_26.html">توسط سیاره ی ناهید</a>.</div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه: *</b> <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_9432.html">غروب هلال خورشید</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Sun - Moon - Glenn Canyon National Recreational Area - sunspot - partial eclipse - planet - Venus </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.blogger.com/apod.nasa.gov/apod/image/1205/sunsilhouettes_gilbert_1024.jpg">همین تصویر در اندازه ی کمی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120528.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-2026406325858854475?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-59600300186743927392012-05-28T03:47:00.000+04:302012-05-28T13:29:00.654+04:30دیگر چیزی از ناهید نمانده!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://spaceweather.com/submissions/pics/p/Pete-Lawrence-2012-05-26_13-43-55_807_1338046290.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://spaceweather.com/submissions/pics/p/Pete-Lawrence-2012-05-26_13-43-55_807_1338046290.jpg" width="238" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">تصویر <a href="http://spaceweather.com/images2012/27may12/Pete-Lawrence1_strip.jpg">کمی بزرگ تر</a></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">ناهید (زهره) همچنان به خورشید نزدیک و نزدیک تر می شود تا بر پایهی پیش بینی های بسیار، روز 5-6 ژوئن از برابر آن بگذرد. در این حال، سمت شبِ این دومین سیاره ی منظومه ی خورشیدی در حال قرار گرفتن رو به زمین می باشد. اگر با تلسکوپ به آن نگاه کنید، خواهید دید که تنها هلالی باریک و در حال محو شدن از آن باقی مانده.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پیت لارنس از سلسی انگلستان این عکس را در نور گسترده ی روز 26 ماه مِی گرفت. وی می گوید: «ما امروز در این بخش از انگلستان آسمانی صاف و زیبا داشتیم، به همین دلیل من با بهره از هوای عالی، ناهید را پیش از غروب آفتاب در آسمان پیدا کردم. این سیاره ی زیبا که در راه گذر تاریخیش در 5/6 ژوئن است، اکنون به حالت هلالی کمتر از 4 درجه رسیده.» یک عکس دیگر را <a href="http://spaceweather.com/submissions/pics/p/Pete-Lawrence-2012-05-26_13-38-43_807_1338046290.jpg">اینجا</a> ببینید.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">هلال ناهید می تواند به زودی تبدیل به یک حلقه شود. گاه، زمانی که فاصله ی ناهید از خورشید تنها به چند درجه می رسد، هلالش آنقدر دایره ای می شود که دو نوکش به هم می رسند و یک حلقه ی کامل میسازند. (عکس پایین را ببینید)<br /><br /> این پدیده در اثر پراکندگی نور خورشید توسط ذرات موجود در لایه های بالایی جو ناهید ایجاد می شود. دیدن این پدیده بسیار دشوار است و اغلب تنها عکاسان نجومی "کمربند مشکی" می توانند از آن عکس بگیرند.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://transitofvenus.nl/wp/wp-content/uploads/2012/01/20040609_0705_tang.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="226" src="http://transitofvenus.nl/wp/wp-content/uploads/2012/01/20040609_0705_tang.jpg" width="320" /></a></div><b>در همین زمینه: *</b> <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_26.html">گذر تاریخی ناهید؛ رویدادی که "ما" دیگر هرگز نخواهیم دید</a> <br /><b>این را هم ببینید: *</b> <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/05/blog-post_16.html">هلال ماه و هلال ناهید</a><br /><br />واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Venus - sun - transit - planet - Earth - crescent - Pete Lawrence</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://spaceweather.com/archive.php?view=1&day=27&month=05&year=2012">spaceweather</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-5960030018674392739?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-43315746866140892222012-05-28T02:23:00.000+04:302012-05-28T02:28:06.440+04:30تعیین وزن سیارک ها از فاصله چند میلیون کیلومتری<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><b>* یکی از دانشمندان ناسا توانست با سنجش مدار یک سیارک، بزرگی آن، ویژگی های گرمایی و نیروی پس زنی پیشراننده ی آن، چگالی کُپه ایش را از فاصله ی چند میلیون مایلی اندازه بگیرد.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">یکی از دانشمندان آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) در پاسادنای کالیفرنیا به گونه ای دقیق، جرم یک سیارک نزدیک زمین را از فاصله ی چند میلیون مایلی محاسبه کرد. این روش اندازه گیری که هم ارز کیهانی "guess your weight" است، توسط استیو چسلی از دفتر برنامه ی <a href="http://www.nssra.ir/News/?NewsID=41&Cat=astronomy">اجرام نزدیک زمین</a> که در JPL قرار دارد، با بهره از داده های به دست آمده از این سه دستگاه ناسا انجام گرفت: رادار منظومه ی خورشیدی گلدستون در بیابان کالیفرنیا، تلسکوپ فضایی مدارگرد اسپیتزر، و رصدخانه ی آرسیبو در پورتوریکو که توسط ناسا پشتیبانی می شود.</div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.nasa.gov/images/content/652932main_asteroid1999RQ36-673.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="266" src="http://www.nasa.gov/images/content/652932main_asteroid1999RQ36-673.jpg" width="500" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">تصویر رایانه ای سیارک 1999 RQ36 که از داده های به دست آمده توسط رصدخانه ی آرسیبو، تحت پشتیبانی ناسا پدید آمده. (<a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/asteroids/multimedia/asteroid1999RQ36.html">تصویر در اندازه های بزرگ تر</a>)</span></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">چسلی این یافته هایش را در نشست سال 2012 سیارک ها، دنباله دارها، و شهاب ها که یکشنبه ی گذشته در نیگاتای ژاپن برگزار شد ارایه کرد. وی برای تعیین جرم سیارک، نخست می بایست مدار آن و هر چیز که می توانست بر آن مدار اثر بگذارد، مانند اجرام همسایه اش در فضا و هر گونه نیروی پس زنی که خود سیارک می تواند تولید کند (هر چند اندک) را مشخص می کرد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">چسلی با به هم پیوستن رصدهای بی نهایت دقیقی که توسط ستاره شناس، مایکل نولان در سپتامبر 2011 در رصدخانه ی آرسیبو انجام شده بود با رصدهای راداری آرسیبو و گلدستون در سال های 1999 و 2005، و اثرات گرانشی خورشید، ماه، سیاره ها و دیگر سیارک ها توانست میزان انحراف سیارک از مدار پیش بینی شده اش را اندازه بگیرد. وی دریافت که سیارک 1999 RQ36* در 12 سال گذشته، حدود 160 کیلومتر یا 110 مایل از مدل ریاضیش منحرف شده است. تنها توضیح منطقی برای این تغییر مدار این بود که خود سیارک نیروی پس زنی پیشراننده ای تولید می کند که در حوزه ی سنگ های آسمانی به نام <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Yarkovsky_effect">اثر یارکوفسکی</a> شناخته می شود.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اثر یارکوفسکی به نام مهندس روسی سده ی 19 نامیده شده که برای نخستین بار این اندیشه را مطرح کرد که اجرام سنگی و کوچک فضایی می توانند با گذشت دوره های طولانی زمان، در اثر یک فشار اندک به اندازه ی چشمگیری از مدارهای خود منحرف شوند. به باور وی این فشار اندک زمانی پدید می آید که سنگ آسمانی نور خورشید را جذب می کند و سپس این انرژی را به صورت گرما باز می گسیلد. سنجش این پدیده (اثر) دشوار است زیرا بی اندازه خُرد و کوچک می باشد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">چسلی می گوید: «نیروی یارکوفسکی سیارک 1999 RQ36 در بیشینه ی مدارش - نزدیک ترین نقطه به خورشید- تنها به حدود نیم اونس می رسد، به اندازه ی وزن سه حبه ی انگور. وقتی بحث از نیروی سه حبه انگور بر چیزی به جرم میلیون ها تُن میشود، برای اندازه گیری هر گونه تغییرات مداری نیاز به دقتی بالا در زمانی دراز داریم. خوشبختانه رصدخانه ی آرسیبو طی دوازده سال داده های راداری بسیار خوبی گرد آورده و ما توانستیم آن ها را ببینیم.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">تکه ی پایانی پازل را هم جاش اِمری از دانشگاه تنسی، ناکسویل فراهم کرده بود. وی در سال 2007 از تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا برای بررسی ویژگی های گرمایی این سنگ آسمانی کمک گرفته و توانسته بود با اندازه گیری تابش فروسرخ 1999 RQ36، دماهای این جرم را به دست آورد. وی از این راه موفق شد دمایی را تعیین کند که در آن دما، سیارک با لایه ای از مواد نرم و نارسانا پوشیده می شود و عاملی کلیدی برای پدیده ی یارکوفسکی به شمار می آید.</div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.nasa.gov/images/content/652641main_pia15776-673.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="196" src="http://www.nasa.gov/images/content/652641main_pia15776-673.jpg" width="500" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">تصویر راداری سیارک 1999 RQ36 که توسط آنتن شبکه ی ژرفای فضای ناسا در گلدستون به دست آمده. (<a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/asteroids/multimedia/pia15776.html">تصویر در اندازه های بزرگ تر با توضیح بیشتر</a>)</span></div></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">با مشخص شدن مدار، اندازه، ویژگی های گرمایی، و نیروی پیشران (اثر یارکوفسکی) سیارک، چلزی توانست معادله ای برای یافتن "X" بنویسد و <a href="https://fa.wikipedia.org/wiki/%DA%86%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C_%D8%A8%D8%A7%D9%84%DA%A9">چگالی کُپه ای</a> آن (bulk density) را به دست بیاورد. چسلی می گوید: «وزن سیارک 1999 RQ36 حدود 60 میلیون تن است، ولی چیزی حدود نیم کیلومتر پهنا دارد. این بدان معناست که چگالیش تقریبن هم اندازه ی چگالی آب است. پس به احتمال بسیار توده ای متخلخل از آمیزه ی سنگ و غبار می باشد.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ناسا علاقه ی ویژه ای به سیارک 1999 RQ36 داشته و آن را یکی از هدف های ماموریت OSIRIS-REx (سرچشمه ها، تعبیرهای طیفی، شناسایی منابع، کاوشگر سنگپوشه) قرار داده است. OSIRIS-REx که قرار است در سال 2016 به فضا پرتاب شود، با OSIRIS-REx دیدار خواهد کرد، نمونه هایی از آن خواهد برداشت و به زمین باز خواهد گشت.</div><div style="text-align: justify;">------------------------------------------------- </div><div style="text-align: justify;"><b>1999 RQ36)</b> تو این عنوان، 1999 باید پیش از RQ36 بیاد ولی ظاهرن بلاگر فارسی وارونه نشونش میده. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>این ها را هم بخوانید:</b> <b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/02/neo.html">نقشه ای از هزاران NEO</a> <b> * </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/07/blog-post_28.html">همنشین زمین هم پیدا شد!</a> <b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/10/8.html">8 نوامبر: رویارویی سیاره زمین با یک سیارک</a> </div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">asteroid - orbit - thermal property - propulsive force - NASA - space rock - bulk density - Jet Propulsion Laboratory - Steve Chesley - JPL - Near-Earth Object Program Office - Goldstone Solar System Radar - Spitzer Space telescope - Arecibo Observatory - Comet - Meteor - Michael Nolan - radar - sun - moon - planet - Yarkovsky effect - 1999 RQ36 - Josh Emery - OSIRIS-REx - Origins, Spectral Interpretation, Resource Identification, Security, Regolith Explorer - Earth - Deep Space Network </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/asteroids/news/asteroid20120524.html">nasa</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-4331574686614089222?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-63644157539967200802012-05-27T15:35:00.000+04:302012-05-27T15:45:47.800+04:30سیاره تیر را در این نماها پیدا کنید<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">آیا می توانید در این چهار نما، سیاره ی تیر (عطارد) را <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap991210.html">پیدا کنید</a>؟</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/merctrans_sohoeit_960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="285" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/merctrans_sohoeit_960.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">در سال 2003، حدود 5 ساعت طول کشید تا از دید زمین و <a href="http://www.xs4all.nl/%7Ecarlkop/mercurius/transit.html">نزدیک زمین</a>، قرص کوچک و ریز سیاره ی تیر- <a href="https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%DB%8C%D8%B1_%28%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D9%87%29">درونی ترین</a> سیارهی منظومه ی خورشیدی- از برابر قرص غول پیکر خورشید بگذرد. برای بینندگان ساکن اروپا، آفریقا، آسیا، یا استرالیا، در <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap030527.html">تمام مدت گذر</a> (ترانزیت) خورشید بالای افق بود و البته بی شک برای فضاپیمای سوهو (SOHO) که همیشه خیره به خورشید است نیز "افق" هیچ <a href="http://sohowww.nascom.nasa.gov/hotshots/2003_05_07/">معنایی ندارد</a>.</div><div style="text-align: justify;">در این چهار تصویر که توسط دوربین فضاپیمای سوهو و در طول موج نهایت فرابنفش ثبت شده، سیاره ی تیر به صورت <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap061114.html">نقطهای تیره</a> و در حال <a href="http://www.solarphysics.kva.se/Mercurytransit7May2003/">رد شدن</a> از چپ به راست چهره ی خورشید (تصویر بالا به پایین) دیده می شود. رنگ های نمایشی این چهار تصویر نشانگر طول موج های گوناگون در نهایتِ فرابنفش است که مناطق بالای سطح قابل دیدن خورشید را می نمایانند. اگر برای یافتن سیاره ی تیر در این عکس ها مشکلی داشتید <b><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/merctrans_sohoeit_annotated_960.jpg">اینجا</a></b> را بکلیکید.</div><div style="text-align: justify;">این گذر، <a href="http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/OH/transit03.html">نخستین مورد</a> از 14 گذر سیاره ی تیر بود که در <a href="http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/transit/catalog/MercuryCatalog.html">سده ی</a> 21 روی خواهند داد. با این حال، هفته ی آینده رویدادی بسیار کمیاب تر -که البته دیدنش <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/10/blog-post_16.html">آسان تر است</a>- رخ خواهد داد: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/01/blog-post_7865.html">گذر ناهید</a> از برابر خورشید. [<b>بخوانید:</b> <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_26.html">گذر تاریخی ناهید؛ رویدادی که "ما" دیگر هرگز نخواهیم دید.</a>]</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Mercury - solar system - plane - solar disk - Earth - Sun - transit - SOHO - extreme ultraviolet - false-color - wavelength - Venus </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120527.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-6364415753996720080?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-65840892524099178282012-05-26T22:59:00.000+04:302012-05-26T22:59:52.463+04:30نیمرخ یک کهکشان مارپیچی<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">این <a href="http://www.robgendlerastropics.com/NGC891-Subaru-HST.html">چشم انداز واضح کیهانی</a>، NGC 891 را نشان می دهد. این <a href="http://messier.seds.org/xtra/ngc/n0891.html">کهکشان مارپیچی</a> حدود 100 هزار سال نوری گستردگی دارد و از دید ما تقریبن درست از لبه دیده می شود. در حقیقت ما NGC 891 را که با حدود 30 میلیون سال نوری از زمین، در صورت فلکی زن به زنجیر کشیده (آندرومدا) جای دارد، <a href="http://arxiv.org/abs/1002.0461">بسیار همانند</a> کهکشان <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap000130.html">راه شیری</a> خودمان می بینیم.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/NGC891-Subaru-HST937.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="328" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/NGC891-Subaru-HST937.jpg" width="500" /></a></div><div style="text-align: justify;">در نگاه نخست، <a href="http://casswww.ucsd.edu/public/tutorial/MW.html">صفحه ی کهکشانی تخت و نازک آن</a> به چشم می خورد با یک برآمدگی مرکزی (کوژی) که توسط مناطقی از <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap090615.html">غبار تیره و کدر</a> از میان به دو نیم شده است. در این تصویر ترکیبی همچنین خوشه های ستارگان جوان و آبی رنگ و مناطق ستاره زایی با رنگ نمادین و مشخصهشان، یعنی صورتی آشکار شده. </div><div style="text-align: justify;">و چیزی که به گونه ای چشمگیر در <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap010510.html">نمای از لبه ی</a> NGC 891 دیده می شود، رشته های <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap030706.html">غبار</a> است که از بالا و پایین خط مرکزی بیرون زده اند و تا صدها سال نوری ادامه دارند. این غبار احتمالن توسط انفجارهای ابرنواختری یا <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap090205.html">فعالیت های</a> شدید ستاره زایی از صفحه ی کهکشان بیرون زده اند.</div><div style="text-align: justify;">کهکشان های محو و کم نور همسایه را نیز می توان نزدیک صفحه ی کهکشان مشاهده کرد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">NGC 891 - spiral galaxy - edge-on - perspective - constellation Andromeda - Milky Way - galactic disk - central bulge - star cluster - star forming region - supernova</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/NGC891-Subaru-HST-LL.jpg">همین تصویر در اندازه ی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120526.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-6584089252409917828?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-9035366072714127282012-05-26T09:03:00.000+04:302012-05-26T09:04:48.416+04:30گذر تاریخی ناهید؛ رویدادی که "ما" دیگر هرگز نخواهیم دید<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: left;"><b>* 5 ژوئن 2012، ناهید از برابر چهره ی خورشید خواهد گذشت و نمایی تیره از خود پدید خواهد آورد که احتمالن هیچ یک از ساکنان امروز زمین دیگر هرگز آن را نخواهند دید.</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><script src="http://cdn-akm.vmixcore.com/vmixcore/js?auto_play=0&cc_default_off=1&player_name=uvp&width=512&height=332&player_id=1aa0b90d7d31305a75d7fa03bc403f5a&t=V0jZVRoXEUPQUy3TWC3iRbP4MbkuRWRliw" type="text/javascript"></script></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">این رویداد تا دسامبر 2117 دیگر تکرار نخواهد شد. در 5 ژوئن 2012، ناهید در رخدادی که هم از نظر تاریخی و هم از نظر رصدی باارزش است از برابر چهره ی خورشید خواهد گذشت. بهترین جاها برای تماشای آن در جنوب اقیانوسیه است ولی نیازی به سفر نیست. این پدیده در هفت قاره دیده می شود. در آمریکا می توان آن را نزدیک غروب آفتاب مشاهده کرد.</div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://media.vmixcore.com/vmixcore/download?token=V0jZVRoXEUPQUy3TWC3iRbP3zeG2CZ0pxd&expires=1325444582134&signature=1ShgHypgR81xGtAmroVa0h%2BSyrQ%3D">دریافت ویدیو</a> به بزرگی 18.6 مگابایت </span></div><br /><a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=1076">گذر ناهید</a> (زهره) بسیار نادر و کمیاب است. این رویداد به صورت جفت گذرهایی (دو گذر پیاپی) رخ می دهد و فاصله ی هر "جفت" با "جفت" دیگر هم بیش از 100 سال است. گذر تیرماه امسال، دومین گذر از جفت گذر 2004-2012 می باشد و دیگر تا سال 2117 تکرار نخواهد شد. خوشبختانه این رویداد به گونه ی گسترده ای قابل دیدن است. تماشاگران هفت قاره، حتی باریکه ای از جنوبگان، در موقعیتی برای دیدن آن قرار خواهند داشت.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.nasa.gov/images/content/652598main_2004-Maruska.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="150" src="http://www.nasa.gov/images/content/652598main_2004-Maruska.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr align="center"><td class="tr-caption"><div>گذر دوگانه: ایستگاه فضایی بین المللی و ناهید در<br />8 ژوئن 2004</div></td></tr></tbody></table>این گذر تقریبن 7 ساعت به درازا می کشد و آغازش از ساعت 3:09 به وقت روز اقیانوس آرام (22:09 به هنگام جهانی) پنجم ماه ژوئن [17 خرداد، از ساعت 2:40 تا 9:20 به وقت ایران] خواهد بود. زمان آن برای تماشاگران میانه ی اقیانوسیه مناسب خواهد بود زیرا در آن مناطق به هنگام گذر ناهید، خورشید بالای سر تماشاگران است. در ایالات متحده ی آمریکا گذر در بهترین حالتش نزدیک غروب آفتاب رخ می دهد که آن هم زمان خوبی است. عکاسان خلاق و نوآور با عکس گرفتن از خورشید ورم کرده ای که قرصِ گِرد ناهید آن را "سوراخ کرده"، روز کاری خوبی را خواهند گذراند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">هشدار: <b>به خورشید خیره نشوید.</b> <a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=775">ناهید</a> کمتر از آن چهره ی خورشید را می پوشاند که بتواند جلوی درخشش کور کننده اش را بگیرد. می توانید به جای نگاه کردن مستقیم به خورشید، از برخی شیوه های پرتوافکنی و یا از فیلترهای خورشیدی بهره ببرید. یک عینک جوشکاری #14 گزینه ی خوبیست. باشگاه های ستاره شناسیِ بسیاری تلسکوپهای خورشیدی برای مشاهده ی این رویداد در اختیار دارند؛ برای جزییات بیشتر با باشگاه نزدیکتان تماس بگیرید.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">نخستین بار در سده ی 18 میلادی بود که گذرهای ناهید در سراسر جهان مورد توجه قرار گرفت. در آن روزها، اندازه ی منظومهی خورشیدی یکی از بزرگ ترین اسرار دانش بود. فاصله ی نسبی سیاره ها شناخته شده بود ولی فاصله ی قطعی و مطلق آن ها نه. چند مایل راه باید پیموده شود تا به دنیایی دیگر (سیاره ای دیگر) رسید؟ در آن روزگار پاسخ این پرسش یک راز بود همان گونه که امروزه سرشت انرژی تاریک یک راز است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Venus_Transit_&_Parallax.svg/800px-Venus_Transit_&_Parallax.svg.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="168" src="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Venus_Transit_&_Parallax.svg/800px-Venus_Transit_&_Parallax.svg.png" width="320" /></a>از نگاه ستاره شناس، ادموند هالی، ناهید کلید پاسخ به این پرسش بود. وی دریافت که با مشاهده ی گذر ناهید از نقاطی با فاصله ی زیاد روی زمین و با بهره از اصول اختلاف منظر، می توان فاصله ی زمین تا ناهید را به دست آورد (تصویر روبرو).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این پیشنهاد، دانشمندان را برای برپایی و تدارک اردوهایی در گوشه و کنار دنیا جهت تماشای جفت گذرهای دهه ی 1760 برانگیخت. کاوشگر بزرگ جیمز کوک، خود ماموریت یافت تا برای تماشای یکی از گذرها راهی تاهیتی شود، جایی که برای اروپاییان سده ی 18 همانقدر بیگانه بود که شاید ماه یا سیاره ی بهرام برای ما امروزی ها باشد. برخی تاریخ نگاران این تلاش بین المللی را "برنامه ی آپولوی سده ی 18" نامیده اند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">با بازبینی گذشته، این آزمایش در رده ی چیزهایی جای می گیرد که بهتر از آن چیزی که واقعن هستند به نظر می آیند. هوای بد، نورشناسی و ابزار اپتیکی قدیمی، طبیعت محو و کُرکی جو ناهید و عوامل دیگر باعث می شد رصدگران آن روزگار نتوانند دادههای موردنیاز را گرد آورند. برای زمان مناسب یک گذر می بایست تا اختراع عکاسی که در سده ی پس از سفر جیمز کوک روی داد منتظر می ماند. در سال های پایانی 1800، ستاره شناسانی که به دوربین مجهز شده بودند، سرانجام توانستند اندازه های منظومه ی خورشیدی را به شیوه ی پیشنهادی ادموند هالی به دست آورند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">گذر امسال دومین مورد از جفت گذرهایی با فاصله ی 8 ساله است. در ژوئن سال 2004 با نزدیک شدن ناهید به خورشید، پیش بینی ها و چشمداشت ها برای گذر آن [از پیش] بالا بود. هیچ یک از زندگان آن سال در عمرشان گذر ناهید را با چشم خود ندیده بودند، و نقاشی های کشیده شده با دست یا عکس های بدکیفیت سده های پیشین به ندرت می توانست آن ها را آماده ی چیزی که قرار بود روی دهد بکند. تلسکوپ های پیشرفته ی خورشیدی [در سال 2004] نماهایی بی سابقه از جو ناهید بر پس زمینه ای از چهره ی آتشین خورشید ثبت نمودند. آن ها ناهید را در حال گذشتن از <a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=228">تاج</a> شبح گونه ی خورشید و لغزیدن از روی <a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=836">رشته های مغناطیسی</a> غول پیکری که به راحتی می توانستند سیاره را یکجا ببلعند تماشا کردند. [<b>در این زمینه:</b> <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/10/blog-post_16.html">گذر تماشایی ناهید از برابر چهره خورشید</a>] </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اکنون دوربین ها و تلسکوپ های خورشیدی پیشرفته تر شده اند و تماشای گذر ناهید از سال 2004 نیز بهتر خواهد بود. افزون بر آن، رصدخانه ی دینامیک خورشیدی ناسا (SDO) هم آماده ی تماشای آنست. SDO تصاویری با کیفیت تصاویر هابل از این رویداد کمیاب ثبت خواهد کرد.</div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.nasa.gov/images/content/652636main1_ToV2012-map-670.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://www.nasa.gov/images/content/652636main1_ToV2012-map-670.jpg" width="400" /></a></div></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">نمودار نقشه ی جهان با مشخص کردن مناطقی که توانایی دیدن گذر ناهید در 5-6 ژوئن 2012 را دارند. <a href="http://www.nasa.gov/images/content/652635main_ToV2012_full.jpg">تصویر بزرگ تر با توضیحات بیشتر</a></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /><b>در همین زمینه:</b> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/01/blog-post_7865.html">خرداد آینده، رقص ناهید در برابر خورشید را از دست ندهید</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_06.html">هابل برای تماشای گذر تاریخی ناهید از "ماه" کمک می گیرد</a> <br /><br />واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Venus - sun - silhouette - Transit - welder's glass - solar system - dark energy - Edmund Halley - Earth - parallax - James Cook - Tahiti - Moon - Mars - Apollo program - Solar System - solar telescope - corona - magnetic filament - planet - NASA - Solar Dynamics Observatory - SDO - Hubble - International Space Station .</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/sunearth/news/2012-venus-transit.html">nasa</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-903536607271412728?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-39359671185435407152012-05-25T15:44:00.000+04:302012-05-25T23:06:24.114+04:30عقرب سرخ و آبی<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">ابرهای گرد و غبار کیهانی جلوی نور ستارگان پس زمینه را <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap090522.html">می گیرند</a> ولی همچنین نور ستارگان دور و برشان را نیز باز میتابانند. این ابرهای (سحابی های) غبارآلود بازتابی بیشتر به رنگ آبی دیده می شوند زیرا ستارگان پرنور تمایل پرتوافکنی شدید در محدوده ی آبی طیف نور دیدنی (مریی) را دارند و غبار میان ستاره ای نیز نور آبی را شدیدتر از نور سرخ <a href="http://www.leosondra.cz/en/mix-your-own-reflection-nebula/">می پراکند</a>.</div><br /><div style="text-align: justify;">نمونه های دوست داشتنی از این دست، سحابی های بازتابی تُنُک و آبی رنگ نزدیک ستارگان داغ و پرنور <a href="http://stars.astro.illinois.edu/sow/dschubba.html">پی و دلتای کژدم</a> (بالا-چپ و پایین-راست) است که در این <a href="http://www.bucksnortobservatory.com/gallery.shtml">نمای تلسکوپیِ آسمان</a>، گرفته شده از سر <a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=74">صورت فلکی کژدم</a> (عقرب) دیده می شوند. </div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/Vdb99_JOhn920.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="328" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/Vdb99_JOhn920.jpg" width="500" /></a></div><span style="font-size: x-small;">البته</span> سحابی های نشری با رنگ متضاد سرخ نیز در اثر پرتوهای پرانرژی ستارگان داغ پدید آمده اند. فوتون های نور فرابنفش اتمهای هیدروژن درون ابرهای میان ستاره ای را می یوند (یونیده می کند) و با بازپس گیری الکترون های از دست رفته، خط طیف نشری هیدروژن آلفا با رنگ ویژه و مشخصه ی سرخ را پدید می آورد <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/10/ic-1795.html">[این تصویر</a> را ببینید].</div><br /><div style="text-align: justify;">این سحابی ها در دومین نگارش <a href="http://galaxymap.org/cgi-bin/sharpless.py?s=1">کاتالوگ شارپلس</a>، به نام های Sh2-1 (چپ، با سحابی های بازتابی VdB 99) و Sh2-7 به ثبت رسیده اند. فاصله ی این سحابی ها از زمین، حدود 600 سال نوری است و <a href="http://chandra.harvard.edu/photo/scale_distance.html">گستردگی</a> این میدان دید در این فاصله، حدود 40 سال نوری می باشد.</div><div style="text-align: justify;"><br /><b>در همین زمینه:</b> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/04/blog-post_18.html">قلب العقرب در میان ابرهایش</a> </div><div style="text-align: justify;"><br />واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">visible spectrum - interstellar dust - reflection nebula - Pi Scorpii - Delta Scorpii - constellation Scorpius - emission nebula - Ultraviolet - photon - hydrogen atom - hydrogen alpha - emission line - electron - Sharpless Catalog - Sh2-1 - VdB 99 - Sh2-7</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/Vdb99_JOhn.jpg">همین تصویر در اندازه ی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120525.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-3935967118543540715?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-72033835641661844352012-05-25T01:03:00.000+04:302012-05-25T01:03:18.905+04:30بحران ماده تاریک فرونشست!<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><b>* ماه پیش مقاله ای با عنوان : «<a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/04/blog-post_21.html">ضربه ای جدی به نظریه های "ماده تاریک"</a>» در این وبلاگ خواندید.</b></div><div style="text-align: left;"><b>بررسی دوباره ی دستاوردها نشان می دهد که آن ضربه چندان هم "جدی" نبوده!! </b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">علاقمندان <a href="http://1star-7skies.blogspot.de/2012/02/blog-post_20.html">ماده ی تاریک</a> می توانند آسوده باشند. مقاله ای که ماه پیش منتشر شد، با بیان این ادعا که فضای همسایگی ما تهی از ماده ی فراگونه ی موردنیاز برای یک پارچه نگهداشتن کهکشان است، همه را <a href="http://www.newscientist.com/article/dn21732-nearby-darkmatterfree-zone-poses-cosmic-conundrum.html">شگفت زده ساخت</a>. ولی یک بازپژوهش (تحقیق دوباره) نشان می دهد که ماده ی تاریک همیشه در این فضا وجود داشته و دارد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.newscientist.com/data/images/ns/cms/dn21843/dn21843-1_300.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="191" src="http://www.newscientist.com/data/images/ns/cms/dn21843/dn21843-1_300.jpg" width="250" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">ماده ی تاریک دور و برمان جایش امن است</span></div></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">ماده ی تاریک ماده ای اسرارآمیز و نادیدنی است که تا 83 درصد ماده ی موجود در کیهان را تشکیل می دهد. این ماده مسئول یکپارچه نگهداشتن کهکشان ها و از هم نگسیختن آن ها با وجود سرعت چرخش بالایشان است. و نیز این ماده به ما در فهمیدنِ چگونگی شکل گیری ساختارهای کیهان کمک کرده است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">بر پایه ی رایج ترین نظریه ها، ماده ی تاریک ذره ای [تاکنون] غیر قابل آشکارسازی است به نام WIMP (ذرات سنگین با برهم کنش ضعیف) که از بر هم کنش با ماده ی معمولی از راه همه ی نیروها به جز نیروی گرانشی می پرهیزد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ولی چندین آشکارساز زیرزمینی که چشم به راه این WIMPها بوده اند تاکنون دست خالی مانده یا نتایج متناقضی را نشان دادهاند. اگر کهکشان تا این حد سرشار از ماده ی تاریک است، پس چرا این ماده تاکنون خود را نشان نداده؟ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">در ماه آوریل، به نظر رسید گروهی به رهبری <a href="http://www.astroudec.cl/ingles/?page_id=217">کریستین مونی-بیدین</a> از دانشگاه کونسپسیون شیلی راه حلی یافته اند: "WIMPها در واقع این دور و بر وجود ندارند". این گروه، جابجایی بیش از 400 ستاره را در فضای 13,000 سال نوری از زمین دنبال کردند تا برآوردی از جرم ماده - هم تاریک و هم دیدنی- در فضای همسایگی خورشید به دست آورند. بنا بر نتیجه ای که در پایان به دست آوردند، مقدار جرم یافته شده تنها می توانست با ماده ی دیدنی و بدون نیاز به ماده ی تاریک توضیح داده شود.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ولی به گفته ی <a href="http://cosmo.nyu.edu/%7Ejb2777/">جو بووی</a> و <a href="http://www.princeton.edu/astro/people/faculty/tremaine/">اسکات ترماین</a> از بنیاد مطالعات پیشرفته در پرینستون نیوجرسی، این گروه دانشمندان یک خطای کوچک و طریف داشتند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">مونی-بیدین و همکارانش برای این که دریابند چه مقدار کشش از سوی ستارگان دیگر و ماده ی تاریکِ مجاور بر ستارگان وارد می شود، ستارگانی را در نظر گرفتند که در مدارشان، بسیار بالاتر یا بسیار پایین از صفحه ی اصلی روشن کهکشان می رفتند، و نیز سرعتی را در نظر گرفتند که ستارگان با آن سرعت به گرد مرکز کهکشان می چرخیدند. آن ها چنین فرض کردند که ستارگان هر چقدر به هسته ی کهکشان نزدیک یا از آن دور شوند سرعتشان تغییری نمی کند. مشاهدات توده های گرد و غبار نشان داده که این فرض برای ستارگان جوانی که درون صفحه ی کهکشان و عمدتن در دایره هایی تقریبن کامل می چرخند درست است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ولی بووی می گوید ستارگانی که بسیار بالاتر یا بسیار پایین تر از صفحه ی کهکشان می روند نمی توانند مدارهای دایره ای داشته باشند. تنها ستارگانی که به چنین ارتفاع هایی می رسند، ستارگانیند که توسط ماده ی موجود در بازوهای مارپیچی کهکشان پرتاب شده و وارد مدارهایی به شدت بیضی گون شده اند. این بدان معناست که سرعت آن ها در همه ی فاصله ها از مرکز کهکشان یکسان نیست. بووی و ترماین دریافتند که به طور میانگین، سرعت های چرخش آن ها می بایست کمتر از چیزی باشد که مونی-بیدین و همکارانش پنداشته (فرض کرده) بودند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">بووی می گوید: «آن ها [مونی-بیدین و گروهش] با فرض این که این ستارگان در هر فاصله ای که از مرکز کهکشان باشند با یک سرعت می چرخند، مقدار کل ماده در فضای همسایه ی خورشید را کمتر برآورد کردند و نتیجه گرفتند که هیچ جایی در این بین برای ماده ی تاریک وجود ندارد.» بووی و ترماین دوباره داده ها را مورد بررسی قرار دادند و دریافتند که مقدار ماده ی تاریک در همسایگی خورشید با پیش بینی های قبلی همخوانی دارد: هر چه باشد، شاید کمی بیش از آن چه پیشتر می پنداشتیم دور و برمان را ماده ی تاریک گرفته.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">چنان چه بووی می گوید این هم بدان معناست که "چشم انداز آشکارسازی ماده ی تاریک روی زمین خوب است": «ما اکنون مطمئنیم که چگالی ماده ی تاریک نزدیکمان چیزیست که فیزیکدانان تجربی ذرات از مدت ها پیش هنگام اجرای آزمایش هایشان فرض کرده بودند.» مونی-بیدین می گوید از مقاله آگاه بود ولی تا زمانی که به طور دقیق بررسیش نکرد، حاضر نشد بر آن یادداشتی بنویسد. این مقاله در <a href="http://iopscience.iop.org/0004-637X/">نشریه ی اخترفیزیک</a> منتشر شده است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">البته باورمندان راستین ماده ی تاریک هرگز واقعن نگران نشدند. <a href="http://home.fnal.gov/%7Edhooper/">دن هوپر</a> از <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Fermilab">آزمایشگاه فرمی</a> در باتاویای ایلینویز از همان آغاز به مقاله ی نخست مشکوک بود. وی می گوید: «برای کنار گذاشتن نظریه ی دیرپای وجود مقدار زیادی ماده ی تاریک در فضای نزدیک، می بایست شواهد بسیار نیرومندی ارایه شود.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">dark matter - WIMP - weakly interacting massive particle - ordinary matter - gravity - Christian Moni-Bidin - Earth - Jo Bovy - Scott Tremaine - Institute for Advanced Study - Milky Way galaxy - star - galactic centre - galactic disc - circular orbit - spiral arm - elliptical orbit - solar neighbourhood - sun - experimental particle physicist - Dan Hooper - Fermilab</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://www.newscientist.com/article/dn21843-crisis-averted-dark-matter-was-there-all-along.html">newscientist</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-7203383564166184435?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-44590235184959367152012-05-24T18:32:00.000+04:302012-05-24T19:12:59.500+04:30این بار، اروپا بدون آب<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">چقدر از <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap110130.html">"اروپا"</a> - ماه سیاره ی مشتری - از آب ساخته شده؟ راستش، خیلی.</div><div style="text-align: justify;">بر پایه ی داده های که فضاپیمای کاوشگر گالیله از سال 1995 تا 2003، طی کاوش هایش از <a href="http://solarsystem.nasa.gov/galileo/index.cfm">منظومه ی مشتری</a> به دست آورده، "اروپا" زیر لایه ی یخ سطحیش، اقیانوسی ژرف و سراسری از آب مایع دارد. ژرفای میانگین این <a href="http://www.universetoday.com/12143/europas-ocean-thick-or-thin/">اقیانوس زیرسطحی</a> به اضافهی لایه ی یخی، می تواند از 80 تا 170 کیلومتر باشد.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/EuropasOcean_KPHand003crop.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/EuropasOcean_KPHand003crop.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">اگر همه ی آب های اروپا با در نظر گرفتن برآورد ژرفای 100 کیلومتر، در یک توپ گرد آید، شعاعی برابر با 877 کیلومتر خواهد داشت. برای سنجش این اندازه، تصویر فریبنده ی بالا را ببینید که در سمت چپ، اندازه ی توپ فرضی آب اروپا را با اندازه ی <a href="http://photojournal.jpl.nasa.gov/catalog/PIA01130">خود این قمر</a> مقایسه کرده - و به همان گونه هم مقایسه ی میان <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120515.html">همه ی آب های سیاره ی زمین</a> با خود زمین را در سمت راست نشان داده.</div><div style="text-align: justify;">اقیانوس سراسری اروپا با حجمی 2 تا 3 برابر حجم آب اقیانوس های زمین، <a href="http://www.youtube.com/watch?v=3C84cYlHzn4">مقصدی وسوسه انگیز</a> برای جستجوی زندگی فرازمینی در منظومه ی خورشیدیمان می باشد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه:</b><span style="font-size: large;"> * </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/01/blog-post_30.html">اروپای گوژ</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_15.html">زمین بدون آب</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Jupiter - Europa - water - Galileo probe - Jovian system - global ocean - liquid water - extraterrestrial life - solar system-</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/EuropasOcean_KPHand003.jpg">همین تصویر در اندازه ی کمی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120524.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-4459023518495936715?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-87194453792037723882012-05-24T01:18:00.001+04:302012-05-24T01:23:17.404+04:30اژدها رهسپار ایستگاه می شود<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">این "اژدهای آتشین دَم" توانایی پرواز هم دارد.</div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.nasa.gov/multimedia/videogallery/index.html?media_id=144249811">ویدیویی</a> که اینجا می بینید، روز گذشته ثبت شده و موشک <a href="http://www.spacex.com/falcon9.php">فالکون 9</a> متعلق به شرکت <a href="http://www.spacex.com/">SpaceX</a> را نشان می دهد که با کلاهکی که در واقع همان فضاپیمای <a href="http://www.spacex.com/dragon.php">دراگون</a> (اژدها) است، از کیپ کاناورال در فلوریدای آمریکا به هوا <a href="http://www.nasa.gov/multimedia/imagegallery/image_feature_2254.html">بر می خیزد</a>.</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><script src="http://cdn-akm.vmixcore.com/vmixcore/js?auto_play=0&cc_default_off=1&player_name=uvp&width=512&height=332&player_id=1aa0b90d7d31305a75d7fa03bc403f5a&t=V0WVKpq_912lTn_TUcjp-Jzlhq3J-sdVZ1" type="text/javascript"></script></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://media.vmixcore.com/vmixcore/download?token=V0WVKpq_912lTn_TUcjp-JzmOrryd4TVmx&expires=1325444582134&signature=C3A9RmBQgQlitOvgr18Om4ADus0%3D">دریافت ویدیو</a> به بزرگی 7.1 مگابایت </span></div><div style="text-align: justify;">اهمیت این پرواز پیروزمندانه تنها به این خاطر نبود که <a href="http://www.nasa.gov/exploration/commercial/cargo/spacex_launch.html">نشان داد</a> یک شرکت خصوصی توانایی فراهم آوردن و رساندن آذوقه و محموله به <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/03/blog-post_09.html">ایستگاه فضایی بین المللی</a> (ISS) را دارد، بلکه به این دلیل هم بود که ثابت کرد پروازهای فضایی دیگر تنها کار دولت های بزرگ و با کمک از بودجه ی عمومی نیست.</div><div style="text-align: justify;">اگر همه چیز <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/COTS_Demo_Flight_2">طبق برنامه</a> پیش برود، فضاپیمای روباتیک دراگون در پایان این هفته کنار ایستگاه فضایی پهلو خواهد گرفت. طی دو هفته ی آینده، خدمه ی <a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/station/expeditions/expedition31/index.html">ماموریت 31</a> ایستگاه فضایی بارهای دراگون را خالی خواهند کرد و دوباره آن را با تجهیزات علمیِ کارکرده خواهند انباشت. در عرض حدود سه هفته هم بازوی روباتیک ISS این <a href="http://29.media.tumblr.com/tumblr_ldavs9Lkpx1qe7a4eo1_500.jpg">اژدها</a> را از ایستگاه جدا نموده و آن را به جایی منتقل خواهد کرد که بتواند موشک هایش را روشن کند.</div><div style="text-align: justify;">انتظار می رود <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Dragon_spacecraft">کپسول دراگون</a> اندکی پس از ورودش به جو زمین، چترهای نجاتش را باز کرده، در آب های اقیانوس آرام نزدیک ساحل کالیفرنیا فرود آمده و سپس از آب گرفته شود.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه: </b></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">*</span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/06/9.html"><span style="font-size: large;"> </span>فالکون 9 به فضا پرتاب شد</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/07/blog-post_18.html">باربری در فضا</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">SpaceX - Falcon 9 - Dragon spacecraft - Cape Canaveral - private company - International Space Station - ISS - Expedition 31 - robotic arm - parachute - Pacific Ocean . </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120523.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-8719445379203772388?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-52519278118063952962012-05-24T00:09:00.000+04:302012-05-24T00:09:06.129+04:30معمای تپ اختری که ناپدید شد<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><b>* صحنه ی جرم: 1600 سال نوری دورتر از زمین و در صورت فلکی <a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=81">کشتیدُم</a></b></div><div style="text-align: justify;"><b>* قربانی: تپ اختر رادیویی J0737-3039B</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">تپ اختر B تا پنج سال صادقانه برای گروهی از اخترشناسان که آن را به کمک رادیوتلسکوپ های زمینی تماشا می کردند چشمک زده بود. این ستاره یک کشف ویژه بود: بر خلاف همه ی تپ اختران دیگری که تاکنون دیده شده اند، این یکی در یک مدار نزدیک با تپ اختر دیگری قرار گرفته و با آن یک سامانه ی دوتایی (سیستم دوتایی) ساخته بود. این دو با هم آزمایشگاهی دقیق برای آزمودن نظریه ی نسبیت عام انیشتین پدید آورده و ابزاری شده بودند برای دیدن جزییات رفتار تپ اخترها (پولسارها).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ولی در ماه مارس 2008، تپ اختر B در تاریکی فرو رفت. <a href="http://astro.wvu.edu/people/maura">مائورا مک لافلین</a> از دانشگاه وست ویرجینیا در مورگان تاون میگوید: «ما دیگر به هیچ وجه نتواستیم این تپ اختر را ببینیم و آشکار کنیم. این نخستین بار بود که می دیدیم یک تپ اختر ناپدید می شود.»</div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.atnf.csiro.au/news/press/neutron_binary/images_3/anim1_0272.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="160" src="http://www.atnf.csiro.au/news/press/neutron_binary/images_3/anim1_0272.JPG" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">تپ اختر J0737-3039 و ستاره نوترونی همدمش</span></div></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ولی در این داستان پلیسی کیهانی مجرمی وجود نداشت. کسی تپ اختر "ب" را خاموش نکرده بود: تنها از دیده ها پنهان شده بود.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/PSR_J0737-3039">J0737-3039A/B</a>، نخستین سامانه ی تپ اختر دوتایی، در <a href="http://www.nature.com/nature/journal/v426/n6966/full/nature02124.html">سال 2003</a> به وسیله ی <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/07/blog-post_21.html">رادیوتلسکوپ پارکز</a> در استرالیا کشف شد. تپ اختر آ هر 23 هزارم ثانیه یک بار به دور محور خود می چرخد. تپ اختر ب کندتر است و هر 2.8 ثانیه یک بار به گرد محورش می چرخد. تپ اختر ب هر 2.4 ساعت یک بار از برابر همدمش می گذرد و میدان مغناطیسی نیرومندش جلوی پرتوهای تپ اختر آ را تا حدود 30 ثانیه میگیرد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این واقعیت که پرتوی هر تپ اختر برای رسیدن به زمین، باید سر راهش از تپ اختر دیگر بگذرد، آزمونی دقیق و تمیز برای نظریه ی نسبیت عام، مبنی بر این که جرم باعث خمیدگی فضازمان می شود فراهم کرد. اگر فضازمان را همچون ورقه ای در نظر بگیریم، جسم پرجرمی مانند یک تپ اختر، همچون توپ سنگینی خواهد بود که روی این ورقه قرار گرفته و یک گودی بر روی آن پدید آورده. این بدان معناست که تپ های (پالس های) تپ اختر آ می بایست با رد شدن از [کنار] تپ اختر ب چند میلیونیم ثانیه دیرتر از زمان معمول به ما برسند - و همین گونه هم می شد. به گفته ی مک لافلین، داده های به دست آمده تا 99.99 درصد با پیش بینی های انیشتین همخوانی دارد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">وی می گوید: «ما می توانیم ببینیم که نور یک تپ اختر به هنگام گذر از درون چاه گرانشی تپ اختر دیگر خم می شود. واقعن تمیز و درست بود. ما ثابت کردیم که یکی از این اجرام فضازمان را خمانده است (خم کرده است).»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">تپ اخترهای گرفتی [تپ اخترهایی که جلوی نور یکدیگر را می گیرند] همچنین آزمونی برای "<a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=995">حرکت تقدیمی</a>" فراهم می کنند که بنا بر آن، محور چرخش تپ اخترها می بایست به هنگام چرخش آنان، مانند یک فرفره جابجا شود. رنه برتون که در آن زمان یک دانشجوی کارشناسی در دانشگاه مک گیل مونترآل کانادا بود، به همراه همکارانش نور 63 گرفتگی در طول چهار سال که توسط تلسکوپ گرین بنک در وست ویرجینیا گرد آمده بود را مورد سنجش قرار دادند. آن ها این سنجش ها را با یک مدل ترکیب کردند تا شکل میدان مغناطیسی تپ اختر ب را از این راه برآورد نمایند. بدین وسیله توانستند راستا و جهت محور چرخش آن را تعیین کنند. (ویدیوی پایین را ببینید)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این پژوهش از جمله ی نخستین بررسی هایی بود که طی آن ها، حرکت تقدیمی در یک سامانه ی اخترفیزیکی واقعی مشاهده شد - یک پیروزی دیگر برای نسبیت عام. پژوهش نشان داد که در طی چهار سال، محور تپ اختر با آهنگی کمی کمتر از 5 درجه در سال می چرخد. در طول 75 سال، باریکه ی پرتوهای تپ اختر یک دایره ی کامل خواهد چرخید.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">مک لافلین می گوید: «این ثابت می کند که حرکت تقدیمی یک پدیده ی واقعی است - چنین چیزی به راستی روی می دهد.» ولی شوربختانه، حرکت تقدیمی تپ اختر ب بدین معناست که این تپ اختر با چرخشش از دید زمین پیدا و پنهان می شود. چنانچه مک لافلین می گوید: «این تپ اختر از زمانی که آن را یافتیم کم نورتر و کم نورتر و کم نورتر شد. تا این که چند سال پیش دیگر به کلی توانایی ردیابی آن را از دست دادیم.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اخترشناسان در گرین بنک هنوز هم ماهی یک بار با امید بازگشت احتمالی تپ اختر ب آن نقطه را بررسی می کنند. از آن جایی که چرخش این تپ اختر همیشگی است، باریکه ی پرتوهایش باید برگردد. بسته به شکل باریکه، می تواند تا همین سال 2014 برگردد و یا دیرتر، تا سال 2030. </div><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/__9Gq3U3mq4" width="420"></iframe></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ولی جایی برای خوشبینی هست. این واقعیت که دستکم یک سامانه ی تپ اختر دوتایی وجود دارد که در حال حاضر خود را به شکل یک سامانه ی تپ اختر- نوترونی نشان می دهد بدین معناست که چه بسا سامانه های تپ اختر دوتایی بسیاری در جاهای دیگر وجود داشته باشد - بنا بر یک بررسی تازه به رهبری گروه مک لافلین، تنها در کهکشان خودمان هزاران سامانه از این دست می تواند وجود داشته باشد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">وی می گوید: «به چشمداشت ما، تپ اخترهای بسیاری مانند تپ اختر ب در جاهای دیگر وجود دارد که باریکه ی پرتوهایشان از خط دید ما بیرون رفته و باز می گردد.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه:</b></div><div style="text-align: justify;">* <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/11/blog-post_3391.html">کشف جوان ترین تپ اختر چرخان</a> * <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/12/blog-post_27.html">آیا این ساعت های کیهانی قابل اطمینانند؟</a> * <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/02/blog-post_14.html">آتشپاره های کیهانی</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">constellation Puppis - radio pulsar - J0737-3039B - radio telescope - Earth - pulsar - Einstein - general relativity - Maura McLaughlin - J0737-3039A/B - double-pulsar system - Parkes Radio Telescope - spacetime - spin precession - axe - Rene Breton - magnetic field - pulsar-neutron star system</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://www.newscientist.com/article/dn21834-astrophile-the-case-of-the-disappearing-pulsar.html">newscientist</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-5251927811806395296?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-74587971288053383202012-05-22T10:48:00.001+04:302012-05-22T10:48:46.108+04:30غروب هلال خورشید<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">این یک غروب معمولی خورشید در پس افق تگزاس است، تنها با این تفاوت که تکه ی بزرگی از خورشید گم شده است. جای تکهی گمشده ی خورشید یک راز نیست: <a href="http://asterisk.apod.com/viewtopic.php?f=29&t=28634">پشت ماه</a> پنهان شده است.</div><div style="text-align: justify;"><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/01/blog-post_1533.html">خورشیدگرفتگی پاره ای</a> (جزیی) شامگاه یکشنبه توسط ماه، به یکی از بهترین رویدادهای عکاسی نجومی تاریخ تبدیل شد. <a href="http://asterisk.apod.com/viewtopic.php?f=29&t=28633">گالریهای</a> اینترنتی <a href="http://www.universetoday.com/95277/eclipse-images-from-around-the-world/">پشت سر هم</a> در حال <a href="http://www.space.com/15780-photos-annular-solar-eclipse-may20-2012.html">فرستادن</a> <a href="http://www.boston.com/bigpicture/2012/05/ring_of_fire_eclipse_2012.html">تصاویر</a> <a href="http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2147390/Solar-Eclipse-2012-Burning-ring-dazzles-sky-Asia-Western-US.html">شگفت انگیز</a> <a href="http://blogs.discovermagazine.com/badastronomy/2012/05/21/gallery-when-the-moon-ate-most-of-the-sun/">خورشیدگرفتگی</a>، <a href="http://spaceweather.com/gallery/">یکی</a> <a href="http://www.skyandtelescope.com/community/gallery/skyevents/152292995.html">پس از</a> <a href="http://cs.astronomy.com/asy/m/sunandmoon/default.aspx">دیگریند</a>.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/eclipsemill_westlake_960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="328" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/eclipsemill_westlake_960.jpg" width="500" /></a></div><div style="text-align: justify;">تصویر بالا شاید یکی از <a href="http://www.youtube.com/watch?v=QJ25zCJlUm0">جالب ترین</a> تصاویر فرستاده شده باشد: خورشید نیمه گرفته، در حال غروب در دل آسمانی سرخ فام، از پشت علف ها و یک آسیاب بادی دیده می شود. این عکس در شامگاه یکشنبه از 20 مایلی باختر <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sundown,_Texas">Sundown</a> تگزاس در آمریکا، و درست پس از شکسته شدن "<a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap090125.html">حلقه ی آتش</a>" توسط ماه که در حال گذر و <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Cr8kIzNP8SI">کنار رفتن</a> از مرکز چهره ی خورشید بود <a href="http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2012/05/21/article-2147390-13347C0A000005DC-289_964x856.jpg">گرفته شد</a>.</div><div style="text-align: justify;">اوایل ماه آینده رویداد ستاره شناسی دیگری خواهیم داشت که قول می دهیم از این یکی هم بیشتر مورد عکسبرداری قرار گیرد: خورشید گرفتگی جزیی توسط سیاره ی ناهید که آخرین مورد آن تا سال 2117 میلادی خواهد بود. [<b>بخوانید:</b> <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/01/blog-post_7865.html">تیرماه آینده، رقص ناهید در برابر خورشید را از دست ندهید</a>]</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه:</b> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/10/blog-post_1458.html">لحظه ای باورنکردنی: خورشیدگرفتگی در فضا</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_6473.html">فردا خورشید حلقه ای از آتش می شود</a><b> <span style="font-size: large;">* </span></b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/02/blog-post_01.html">روزی که خورشید تبدیل به حلقه ای آتشین می شود</a></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">sunset - Sun - Moon - partial eclipse - windmill - ring of fire - astronomical event- Venus</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120522.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-7458797128805338320?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-53153694205122731272012-05-22T01:10:00.000+04:302012-05-22T01:10:33.283+04:30پلی میان دو خوشه کهکشانی<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><b>* این رشته ی درخشان دو خوشه ی کهکشانی را به هم می پیوندد که به همراه یک خوشه ی سوم به یک دیگر برخورد خواهند کرد و یکی از بزرگ ترین ابرخوشه های کهکشانی گیتی را پدید خواهند آورند.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">رصدخانه ی فضایی هرشل یک رشته ی غول آسای کهکشانی یافته که از درخشش میلیاردها ستاره ی تازه، برافروخته شده است. این رشته دو خوشه ی کهکشانی را به هم پیوند می دهد؛ دو خوشه ای که به همراه یک خوشه ی سوم، [سرانجام] به هم برخورد خواهند کرد و یکی از بزرگ ترین ابرخوشه های کهکشانی کیهان را به وجود خواهند آورد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این رشته نخستین ساختار از این گونه است که در یک دوره ی مهم و بحرانی از ساختاربندی کیهانی دیده می شود؛ دوره ای که در آن، مجموعه های غول آسا از کهکشان ها به نام "ابرخوشه ها" شروع به شکل گیری می کنند. این پل برافروخته ی کهکشانی فرصتی یگانه برای بررسی چگونگی رشد کهکشان ها و ادغام آن ها برای ساختن ابرخوشه ها در اختیار ستاره شناسان می گذارد.</div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.astronomy.com/%7E/media/Images/News%20and%20Observing/News/2012/05/Galaxy-packed-filament.ashx?la=en&mw=900&mh=650" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="210" src="http://www.astronomy.com/%7E/media/Images/News%20and%20Observing/News/2012/05/Galaxy-packed-filament.ashx?la=en&mw=900&mh=650" width="280" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">رصدخانه ی فضایی هرشل یک رشته ی غول پیکر پر از کهکشان</span><br /><span style="font-size: small;">یافته که از میلیاردها ستاره ی نوزاد برافروخته شده است. این رشته</span><br /><span style="font-size: small;">دو خوشه ی کهکشانی را به هم می پیوندد که به همراه یک خوشه ی</span><br /><span style="font-size: small;">سوم، تا چند میلیارد سال دیگر به هم برخورد خواهند کرد و یکی از</span><br /><span style="font-size: small;">بزرگ ترین ابرخوشه های کیهان را پدید خواهند آورد.</span></div></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">کریستن کاپن از دانشگاه مک گیل کانادا می گوید: «ما از بابت این رشته ی کهکشانی هیجان زده ایم زیرا فکر می کنیم ستارهزایی شدیدی که در کهکشان های آن دیده می شود، به دسته شدن کهکشان ها و پدید آمدن ابرخوشه ی پیرامونش ربط دارد.» </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">جیم گیچ از دانشگاه مک گیل نیز می گوید: «این پل درخشان ستاره زایی نگاهی آنی در اختیار ما می گذارد که ببینیم فرگشت و تکامل ساختارهای کیهانی در مقیاس های بسیار بزرگ چگونه بر تکامل تک تک کهکشان های درون آن ساختار اثر میگذارد.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این رشته ی میان کهکشانی که صدها کهکشان را به هم میپیوندد، پهنایی به اندازه ی 8 میلیون سال نوری دارد و دو تا از سه خوشه را به هم پیوند داده که یک ابرخوشه به نام RCS2319 را پدید آورده اند. این ابرخوشه ی در حال پیدایش یک جرم دوردست فوق العاده کمیاب است که نورش 7 میلیارد سال در راه بوده تا به ما برسد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">RCS2319 موضوع یک پیمایش رصدی عظیم به رهبری تریسی وب و گروهش در دانشگاه مک گیل است. رصدهای پیشین در نور دیدنی (مریی) و پرتو ایکس هسته های خوشه را نمایان کرده و به وجود یک رشته اشاره کرده بود. ولی تا زمانی که ستاره شناسان، هرشل را رو به سوی این منطقه از آسمان نشانه نرفتند، فعالیت شدید ستاره زایی درون رشته آشکار نشد. بیشترِ کنشهای ستاره زایی که در روزگار آغازین کیهان انجام می شده توسط گرد و غبار از چشم ما پنهان شده ولی تلسکوپ هایی مانند هرشل می توانند تابش فروسرخ این گرد و غبار که توسط ستارگان نوزاد گرم شده را آشکار کنند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">میزان پرتوی فروسرخ نشان می دهد که کهکشان های درون این رشته، هر سال به اندازه ی 1,000 برابر جرم خورشید، ستاره تولید می کنند. مقایسه کنید با کهکشان راه شیری خودمان که هر سال حدود یک جرم خورشیدی ستاره ی تازه می سازد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پژوهشگران آهنگ بالا و آتشین ستاره زایی در این رشته را به این واقعیت ربط دادند که کهکشان های درون رشته زیر فشار گرانش، در حال خرد شدن و تبدیل شدن به حجم کیهانی کوچک تری می باشند. به گفته ی گیچ: «میزان بالایی از اندرکنش ها و ادغام ها میان این کهکشان ها می تواند باعث آشفتگی ذخایر گازی کهکشان ها شده و فوران های ستاره زایی به پا کند.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ستاره شناسان با بررسی این رشته خواهند توانست این موضوع بنیادی را مورد کاوش قرار دهند که آیا نقش "طبیعت" در برابر "طبیعت" در روند زندگی یک کهکشان اهمیت بیشتری دارد یا نه. گیچ می پرسد: «آیا روند تکامل یک کهکشان تحت تاثیر ویژگیهای ذاتی آن، مانند جرم کلی آنست یا که این محیط های کیهانیِ در مقیاس بزرگ تر هستند که عمدتن چگونگی رشد و تغییرات آن ها را تعیین می کنند؟ نقش محیط در اثر گذاشتن بر فرگشت کهکشان ها یکی از پرسش های کلیدی اخترفیزیک نوین است.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">کهکشان های درون رشته ی RCS2319 سرانجام به سوی مرکز ابرخوشه ی در حال ظهور خواهند کوچید. به گمان اخترشناسان، RCS2319 طی 7 تا 8 میلیارد سال آینده همانند ابرخوشه های غول پیکری به نظر خواهد رسید که در فضای نزدیک خودمان وجود دارند، مانند خوشه ی همسایه مان، <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/05/blog-post_02.html">خوشه ی "کما" یا گیسو</a>. این خوشه های پیشرفته سرشار از کهکشان های بیضی گون "سرخ و مرده" هستند که هر یک به جای ستارگان جوان، ستارگانی پیر و سرخ فام دارند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">گیچ می گوید: «سرنوشت کهکشان های درون RCS2319 که ما اکنون آن ها را در حال فوران ستاره زایی می بینیم اینست که در چنگال گرانشی یکی از بزرگ ترین ساختارهای کیهان تبدیل به کهکشان هایی مرده شوند. ما آن ها را در حال گذراندن یکی از مهم ترین گام های تکاملیشان تماشا می کنیم.»</div><div style="text-align: justify;"><br /><b>در همین زمینه:</b><br /><span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/09/blog-post_14.html">هرشل تصویری تازه از فرگشت کهکشان ها ارایه می کند</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/04/blog-post_25.html">همسایگان دردسرساز</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/07/blog-post_9816.html">راز گرد و خاک کیهان گشوده خواهد شد؟</a> <br /><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Herschel Space Observatory - filament - clusters of galaxies - galaxy supercluster - star formation - Kristen Coppin - bridge - Jim Geach - RCS2319 - Tracy Webb - X-ray - infrared - Sun - Milky Way Galaxy - galactic evolution - modern astrophysics - Coma cluster - elliptical galaxy</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://www.astronomy.com/en/News-Observing/News/2012/05/Herschel%20sees%20intergalactic%20bridge%20aglow%20with%20stars.aspx">astronomy.com</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-5315369420512273127?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-37065792542115540992012-05-21T12:07:00.001+04:302012-05-21T12:08:19.524+04:30برخورد نزدیک با دیون، ماه یخی کیوان<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">آن چیست که در آن سوی دیون دیده می شود؟</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/dionerings_cassini_960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="280" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/dionerings_cassini_960.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">فضاپیمای روباتیک کاسینی سال گذشته به هنگام گذشتن از نزدیک ترین فاصله از <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Dione_%28moon%29">دیون</a> یا دیونه، ماه سیاره ی کیوان، این عکس با دامنه ی گسترده ای از رنگ ها را گرفت که در آن، دیون، حلقه های کیوان، و دو ماه کوچک اپیمدئوس و <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/04/blog-post_26.html">پرومته</a> (پرومتئوس) دیده می شوند.</div><div style="text-align: justify;">در <a href="http://photojournal.jpl.nasa.gov/catalog/PIA14590">تصویر</a> بالا بخشی از سطح پر از دهانه ی برخوردی و سفید همچون برفِ <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/10/blog-post_6352.html">دیونِ</a> 1,100 کیلومتری، نازکی حلقه های کیوان (زحل)، و <a href="http://i.ytimg.com/vi/kYj867JeEVY/0.jpg">تیرگی نسبی</a> ماه کوچک تر، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Epimetheus_%28moon%29">اپیمدئوس</a>، را می توان مشاهده کرد. کاسینی به هنگام گرفتن این عکس تنها 100,000 کیلومتر با دیون، این <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap070801.html">ماه یخی بزرگ</a> فاصله داشت.</div><div style="text-align: justify;">از جمله رویدادهایی که کاسینی در آینده و در <a href="http://saturn.jpl.nasa.gov/mission/saturntourdates/saturntourdates2012/">ادامه ی کاوش هایش</a> از کیوان و ماه هایش تجربه خواهد کرد، رد شدنِ فردا <a href="http://www.youtube.com/watch?v=swSfGxc72E4">از کنار تیتان</a> است و عکس گرفتن از <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/09/blog-post_04.html">زمینِ دوردست</a> در ماه ژوئن، هنگامی که از پشت کیوان رد می شود.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه: </b></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/03/blog-post_1840.html">کشف اکسیژن در جو دیون، ماه کیوان</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/04/blog-post_20.html">دیون و تیتان، قمرهای زحل از دوربین کاسینی</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/01/blog-post_06.html">بیرون از رینگ در کنار دیون و تیتان</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/08/blog-post_02.html">رقص مداری پرومتئوس</a> <span style="font-size: large;">* </span><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/04/blog-post_26.html">یافته های تازه از شگفت انگیزترین حلقه کیوان</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Dione - Saturn - Cassini spacecraft - Saturn's rings - Epimetheus - Prometheus - Titan - Earth</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/dionerings_cassini_1012.jpg">همین تصویر در اندازه و ابعاد دیگر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120521.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-3706579254211554099?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-40389722919491570892012-05-20T16:07:00.000+04:302012-05-20T16:17:29.403+04:30خورشیدگرفتگی امروز از دیدِ بخشی از ساکنان زمین<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">چه بر سر این خورشیدِ در حال غروب آمده؟</div><div style="text-align: justify;">دچار خورشیدگرفتگی شده!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/eclipsemanila_lee_960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/eclipsemanila_lee_960.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">در اوایل سال 2009، ماه بخشی از خورشید را بر فراز مناطقی از <a href="http://eclipse.gsfc.nasa.gov/SEplot/SEplot2001/SE2009Jan26A.GIF">آفریقا، استرالیا، و آسیا</a> پوشاند. این <a href="http://spaceweather.com/eclipses/26jan09/Dr-Armando-Lee1.jpg">عکس که</a> از همین خورشیدگرفتگی ثبت شده، مربوط به دیوار دریایی مرکز خرید آسیا (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mall_of_Asia">Mall of Asia</a> seawall) است و یک خورشید نیمه گرفته را در حال غروب در پس افق <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Manila_Bay">خلیج مانیل</a> در <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Phillipines">فیلیپین</a> نشان می دهد. پایه های اسکله به حالت <a href="http://1star-7skies.blogspot.se/2010/05/blog-post_20.html">ضدنور و تیره</a> در پس زمینه ی عکس دیده می شوند. </div><div style="text-align: justify;"><a href="http://spaceweather.com/eclipses/gallery_26jan09.htm">عکس های جالب و هنری بسیارِ دیگری</a> از تنها خورشیدگرفتگی <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap051005.html">حلقوی</a> آن سال توسط <a href="http://www.eclipse-chasers.com/">پیگیران خورشیدگرفتگی</a> و آن دسته از <a href="http://1star-7skies.blogspot.se/2010/12/blog-post_13.html">مشتاقان آسمان </a>که در موقعیت خوبی قرار داشتند گرفته شد، از جمله <a href="http://www.youtube.com/watch?v=QuxooEN_1I0">فیلم ها</a>، <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap001225.html">آرایه های</a> پدید آمده توسط سایه ی نور خورشید و نیز حلقه های آتش.</div><div style="text-align: justify;">امروز هم دوباره بخش هایی از خورشید به مدت کوتاهی توسط ماه پوشانده می شود و باز هم از دید برخی، خورشید گرفتگی به صورت جزیی (پاره ای) غروب خواهد کرد.</div><div style="text-align: justify;">با این حال <a href="http://eclipse.gsfc.nasa.gov/SEmono/ASE2012/ASE2012.html">نوار کوچکی</a> از زمین <a href="http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2012/05161954.html">در معرض</a> پدیده ی شگفت انگیز حلقه ی آتش قرار خواهد گرفت. از دید ساکنان درون این نوار، قرص ماه <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120519.html">به طور کامل</a> توسط نور درخشان خورشید که کمی از آن بزرگ تر خواهد بود در بر گرفته می شود.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه:</b></div><div style="text-align: justify;"><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_6473.html">فردا خورشید حلقه ای از آتش می شود</a></div><div style="text-align: justify;"><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/02/blog-post_01.html">روزی که خورشید تبدیل به حلقه ای آتشین می شود</a></div><div style="text-align: justify;"><br /><b>* </b><a href="http://asterisk.apod.com/viewtopic.php?f=29&t=28634">عکس هایی از خورشیدگرفتگی پاره ایِ پیشین</a><b> * </b><a href="http://asterisk.apod.com/viewtopic.php?f=29&t=28633">عکس هایی از خورشیدگرفتگی امروز</a><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Partial Eclipse - Sun - eclipse Mall of Asia - seawall - Manila Bay - silhouette - annular solar eclipse - ring of fire - Moon - setting Sun - Earth</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.blogger.com/apod.nasa.gov/apod/image/1205/eclipsemanila_lee_2352.jpg">همین تصویر در اندازه ی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120520.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-4038972291949157089?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-89927047203334598372012-05-19T09:15:00.000+04:302012-05-19T09:16:57.116+04:30فردا خورشید حلقه ای از آتش می شود<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/aseJan2010_svalgaard800c.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="262" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/aseJan2010_svalgaard800c.jpg" width="320" /></a><a href="http://www.skyandtelescope.com/observing/highlights/A-Preview-of-May-20ths-Annular-Eclipse-141037803.html">فردا، 20 می</a>، سایه ی ماه از روی سطح <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap070610.html">سیاره ی زمین</a> خواهد گذشت.</div><div style="text-align: justify;">از آن جایی که اندازه ی ظاهری ماه در حال حاضر کوچک تر از آنست که بتواند همه ی قرص خورشید را <a href="http://www.blogger.com/1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_1565.html">بپوشاند</a>، ساکنان درون نوار سایه - به پهنای 240 تا 300 کیلومتر- خواهند توانست تماشاگر یک خورشیدگرفتگی <a href="http://www.mreclipse.com/Special/SEprimer.html">حلقوی</a> باشند.</div><div style="text-align: justify;">مسیر این سایه در یک بازه ی زمانی 3.5 ساعته، رو به شرق و از جنوب چین آغاز می شود، شمال اقیانوس آرام را در می نوردد و به آمریکای شمالی می رسد. در آمریکای شمالی هم ساحل باختری ایالات متحده در اورگان جنوبی و شمال کالیفرنیا را خواهد پیمود. در <a href="http://eclipse.gsfc.nasa.gov/OH/OH2012.html#SE2012May20A">طول این مسیر</a> نواری، شهروندان توکیو تنها 10 کیلومتر از شمال خط میانه ی نوار فاصله خواهند داشت.</div><div style="text-align: justify;">البته یک خورشیدگرفتگی پاره ای (جزیی) هم در بخش های بزرگ تری از شمال آمریکا، اقیانوسیه و خاور آسیا <a href="http://eclipse.gsfc.nasa.gov/OH/OH2012.html#SE2012May20A">دیده خواهد</a>.</div><div style="text-align: justify;">این نمای تلسکوپی که به گونه ای بی خطر <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap100122.html">فیلتر شده</a>، طی خورشیدگرفتگی حلقوی 15 ژانویه ی 2010 از شهر کانیاکوماری در <a href="http://earthobservatory.nasa.gov/IOTD/view.php?id=42311">انتهای جنوبی هندوستان</a> گرفته شده است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه:</b></div><div style="text-align: justify;"><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/02/blog-post_01.html">روزی که خورشید تبدیل به حلقه ای آتشین می شود</a> </div><div style="text-align: justify;"><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/01/blog-post_01.html">سیاره ما در زمان خورشیدگرفتگی اینگونه است</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Moon - shadow - planet - Earth - annular solar eclipse - apparent size - Sun - partial eclipse</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/aseJan2010_svalgaard.jpg">همین تصویر در اندازه ی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120519.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-8992704720333459837?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-18087286620972454092012-05-19T01:07:00.000+04:302012-05-19T01:29:04.063+04:30طبیعت چگونه ستاره می سازد؟<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><b>* دانشمندان اکنون شواهدی در دست دارند که نشان می دهد پراکندگی یا توزیع جرم ستارگان در واقع</b></div><div style="text-align: left;"><b>بستگی به محیط شکل گیری آن ها دارد.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">گروهی از ستاره شناسان دانشگاه بن آلمان با بهره از پیشرفته ترین شبیه سازی های رایانه ای به نخستین شواهدی دست یافته اند که نشان می دهد شیوه ی شکل گیری ستارگان بستگی به محیط ستاره زایی آنان دارد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">باور بر اینست که ستارگان در فضای میان ستاره ای و از دل ابرهای تیره ی گاز و غبار به دنیا می آیند. انتظار می رود ویژگیهای آن ها بستگی به شرایط محیط غبارآلود تولدشان داشته باشد، همان گونه که دما و ساختار ابرهای زمین تعیین می کنند که آیا بارش نم نم خواهیم داشت یا باران با قطره های درشت یا ریز، و یا تگرگ. در برابر آن، آنچه تا این زمان به گونه ای نامنتظره دیده شده اینست که ستارگان هم به همان شیوه ی ابر و باران ساخته می شوند. پاول کروپا از دانشگاه آلمان می گوید: «جایگاه های ستاره زایی همان مناطق بد آب و هوای کهکشانند، و روند تشکیل ستاره نیز در یک همانندی بسیار خشن، مانند چگالیدن قطره های باران در این محیط ها است.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.astronomy.com/%7E/media/Images/News%20and%20Observing/News/2012/05/R136.ashx?la=en&mw=900&mh=650" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="210" src="http://www.astronomy.com/%7E/media/Images/News%20and%20Observing/News/2012/05/R136.ashx?la=en&mw=900&mh=650" width="280" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">تصویر تلسکوپ فضایی هابل از خوشه ی ستاره ای بزرگ <a href="http://www.blogger.com/goog_646701366">R136</a></span><br /><span style="font-size: small;"><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/05/blog-post_16.html">در ابر بزرگ ماژلان</a>. R136 یک جایگاه بالقوه برای ساخته شدن</span><br /><span style="font-size: small;">ستارگانی سنگین تر از آن چه در مناطق "معمولی" ستاره زایی</span><br /><span style="font-size: small;">امروزین دیده می شود می باشد.</span></div></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">اکنون این گروه دانشمندان شواهدی در دست دارند که نشان میدهد توزیع جرم ستارگان در حفیفت بستگی به محیط شکل گیریشان دارد. میکل مارکس از دانشگاه آلمان می گوید: «شگفت این که ما این شواهد را نه از مناطقی جوان که ستاره زایی در آن ها در حال انجام است، بلکه از رده ای از اجرام بسیار کهنسال به نام خوشه های ستاره ای کروی به دست آوردیم. شمار ستارگان دیده شده ی کم جرم تر از خورشید در خوشه های کروی، در تضاد با ساختار آن هاست.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/02/13.html">خوشه های کروی</a> توده های بزرگ از هزاران ستاره، پیرامون کهکشان راه شیریند. روند ستاره زایی در این خوشه ها میلیاردها سال پیش به پایان رسیده است. مارکس می گوید: «با وجود این، ما با کمک شبیه سازی هایمان دریافتیم که پیوند میان ستاره زایی و محیط تولد می تواند با بررسی فرآیندی درک شود که در دورههای بسیار آغازین زندگی هر خوشه رخ می دهد. فرآیندی به نام "پس زنی ته مانده ی گاز".»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">هنگامی که روند شکل گیری یک ستاره کامل می شود، ستاره شروع به تابش می کند و سرانجام پرتوهای تابیده از خوشه ی ستارگان نوزاد به سرعت، گازی که از آن به دنیا آمده اند را پس می زند و بیرون می راند. پس از آن، این منطقه ی ستاره زایی [همان غبار ستاره زایی] فرو می پاشد و ستارگانی با جرم های گوناگون پشت سر خود به جا می گذارد. کروپا می گوید: «این فرآیند به گسترش و انبساط توده ی کلی ستارگان می انجامد که به همراهش، شماری از ستارگان خوشه در اثر گرانش کهکشان جوان راه شیری از خوشه جدا می شوند. هر چه گاز سریع تر پس زده شود، گسترش توده هم شدیدتر می شود و ستارگان بیشتری از خوشه جدا می شوند. نشانه های این فرآیند را هنوز هم در توزیع های جرمی امروزین می توان دید.» این بدان معناست که با رصدهای دقیق از جمعیت های کنونی ستارگان در خوشه های کروی می شود محتوای آغازین ستاره ای آن ها را بازسازی نمود.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این اخترشناسان دریافتند که خوشه های کروی می بایست نسبت به مناطق ستاره زایی تنهایی که امروزه می بینیم، با شمار بسیار بیشتری از ستارگان سنگین به وجود آمده باشند. مارکس می گوید: «اگر این گونه نبود، جایی که یک خوشه ی کروی از دلش به دنیا آمده به سرعت کافی از بین نمی رفت و گسترش و انبساطی که در پی تولد ستارگان به وجود می آید بسیار ضعیف تر از آن می شد که بتواند ستارگان زیادی را از خوشه براند. اگر چنین چیزی روی داده بود، پراکندگی جرمی ستارگان که امروزه می دیدیم کاملن متفاوت بود.» اختلاف شمار ستارگان سنگینِ ساخته شده در خوشه های کروی که بستگی به شرایط ابر دارد، در واقع با چشمداشت های نظری همخوان و سازگار است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">بر پایه ی نتایج به دست آمده، تفاوت در محتوای آغازین ستاره ای تنها هنگامی دیده می شود که شرایط موجود در منطقه ی ستارهزایی در مقایسه با آنچه امروز می بینیم بسیار سخت بوده. به گفته ی مارکس: «ما چنین محیط های سخت و خشنی را در زمان کنونی نمی بینیم، ولی حدود 12 میلیارد سال پیش، زمانی که خوشه های کروی در حال شکل گیری بودند، این شرایط می توانسته بسیار عادی هم بوده باشد.» بر پایه ی دستاورد این دانشمندان، همین امروزه هم در جاهای گوناگون کهکشان راه شیری، ستارگان به همین شیوه و با همین دامنه ی طیف جرمی ساخته می شوند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">کروپا نیز می گوید: «ما شاید با این پژوهشمان از گوناگونی های سیستماتیکی که دیرزمانی بود برای فرآیندهای ستاره زایی انتظار می رفت پرده برداشته باشیم.» ستاره شناسان بن آلمان اینک در نظر دارند با شبیه سازی های بیشتر، تاثیر این گوناگونی ها را بر روی فرگشت بلندمدت خوشه های ستاره ای کروی بررسی کنند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">state-of-the-art - computer simulation - Star - interstellar space - Earth - rain - droplet - hail - star formation - raindrop - Pavel Kroupa - globular star cluster - Michael Marks - Sun - galaxy - Milky Way -residual-gas expulsion - star-forming region - Hubble Space Telescope - R136- Large Magellanic Cloud</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://www.astronomy.com/en/News-Observing/News/2012/05/How%20nature%20shapes%20the%20birth%20of%20stars.aspx">astronomy.com</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-1808728662097245409?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-2815177846400505512012-05-19T00:50:00.002+04:302012-05-19T00:50:42.865+04:30کهکشان همسایه<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/AndromedaGalex_900.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/AndromedaGalex_900.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">کهکشان آندرومدا با تنها 2.5 میلیون سال نوری فاصله، به عنوان یک کهکشان بزرگ، در واقع <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap100109.html">دیوار به دیوار</a> راه شیری خودمان قرا دارد. </div><div style="text-align: justify;">این نمای باشکوه از این کهکشان مارپیچیِ <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap061228.html">بسیار نزدیک و به گستردگی</a> حدود 260,000 سال نوری، در محدوده ی فرابنفش است و تلسکوپ ماهواره ی کاوشگر فرگشت کهکشانی (<a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/galex/galex20120516.html">GALEX</a>) برای تهیه اش 11 میدان تصویری گوناگون از آن ثبت نموده.</div><div style="text-align: justify;">در حالی که بازوهای کهکشان آندرومدا (یا M31) در محدوده ی نور دیدنی <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/10/blog-post_27.html">آشکار و نمایانند</a>، ولی <a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/galex/pia15416.html">از دید فرابنفش GALEX</a> بیشتر شبیه حلقه هایی از ستارگان سنگین و داغ و جوان دیده می شوند. مناطقی از ستاره زایی های شدید در این حلقه ها وجود دارد که نشان می دهد این حلقه ها شواهدی از برخورد آندرومدا با همسایه ی کوچک ترش، کهکشان بیضی گون M32 در 200 میلیون سال پیش هستند.</div><div style="text-align: justify;">کهکشان بزرگ <a href="http://arxiv.org/abs/0705.1170">آندرومدا و راه شیری</a> خودمان دو عضو اصلی <a href="http://www.atlasoftheuniverse.com/localgr.html">گروه محلی کهکشان ها</a> می باشند. </div><div style="text-align: justify;"><br /><b>در همین زمینه:</b><br />* <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/01/blog-post_20.html">گذشته و آینده ی آندرومدا</a><br />* <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/07/90.html">آنچه هابل 90 سال پیش در آندرومدا یافت</a> <br /><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">GALEX - Andromeda Galaxy - Galaxy Evolution Explorer - spiral galaxy - ultraviolet - spiral arm - M31 - elliptical galaxy - M32 - Milky Way - local galaxy group</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/AndromedaGalex_2048.jpg">همین تصویر در اندازه ی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120518.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-281517784640050551?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-22035491746550407392012-05-17T23:30:00.001+04:302012-05-18T00:10:45.745+04:30ماکیان ایکس از چشم تلسکوپ هرشل<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br />گستره ی این <a href="http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=50343">چشم انداز فروسرخ</a> که رصدخانه ی فضایی هرشل از ماکیان ایکس (Cygnus X) تهیه کرده، چیزی حدود 6x2 درجه است و یکی از نزدیک ترین و بزرگ ترین مناطق ستاره زایی در صفحه ی کهکشان راه شیری را می نمایاند. </div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/Herschel_cygnusX_04052012_H600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/Herschel_cygnusX_04052012_H600.jpg" width="600" /></a></div>در واقع تا هم اکنون نیز این پرورشگاه غنی ستاره ای یک خوشه ی بزرگ از ستارگان را در دل خود پرورانده که به نام <a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=1257">انجمن ستاره ای</a> ماکیان OB2 شناخته می شود. ستارگان این خوشه بیشتر در منطقه ای نمایان شده اند که به وسیله ی بادها و پرتوهای پرانرژی خودشان <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap070726.html">خالی از غبار شده</a> و نزدیک پایین، میانه ی عکس به چشم می خورد.<br />البته دستگاه های هرشل در <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/09/blog-post_02.html">طول موج های بلند فروسرخ</a> کار می کنند و این ستارگان برایش قابل آشکارسازی نمی باشند؛ از همین رو در این عکس دیده نمی شوند. [در عوض]، هرشل رشته های در هم پیچیده ی گاز و غبار سرد منطقه را آشکار کرده که از مناطق چگال، جاهایی که ستارگان تازه و سنگین در حال شکل گیریست بیرون زده اند. (تصویر پایین را ببینید) </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/Herschel_CygnusX_07052012_Anx600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/Herschel_CygnusX_07052012_Anx600.jpg" width="600" /></a></div><div style="text-align: justify;">ماکیان ایکس با <a href="http://www.cfa.harvard.edu/cygnusX/whatis.html">حدود 4500 سال نوری</a> فاصله از ما، در قلب صورت فلکی شمالی <a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=54">ماکیان</a> (دجاجه، قو) جای دارد. در این فاصله، پهنای این تصویر تقریبن برابر با 500 سال نوریست.</div><div style="text-align: justify;"><br /><b> در همین زمینه:</b><br /><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/12/blog-post.html">پیله ای که پرتوهای کیهانی را به دام می اندازد</a><br /><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/01/blog-post_420.html">بزرگ ترین کارخانه ستاره سازی کهکشان راه شیری</a><br /><br /><b>* پی نوشت:</b><br />خورشیدگرفتگی حلقوی روز یکشنبه را ازدست ندهید: <b>«<a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/02/blog-post_01.html">روزی که خورشید تبدیل به حلقه ای آتشین می شود</a>» </b><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Herschel Space Observatory - infrared - Cygnus X - star forming region - Milky Way galaxy - stellar nursery - star cluster - Cygnus OB2 association - wavelength - constellation of the Swan</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/Herschel_cygnusX_04052012_H.jpg">همین تصویر در اندازه ی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120517.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-2203549174655040739?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-88670833259099288622012-05-17T06:59:00.001+04:302012-05-17T06:59:36.115+04:30حرکت خورشید آهسته تر از آنست که پنداشته می شد<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><b>* به گفته ی پژوهشگران، خورشید فضای میان ستاره ای را بسیار آهسته تر از آنچه زمانی پنداشته می شد می پیماید. این بدان معناست که موج شوک غول آسایی که دیرزمانی بود گمان می رفت جلوی خورشید واقع شده، در حقیقت وجود ندارد.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>* این یافته های تازه شاید بر دانسته های دانشمندان از پرتوهای پرانرژی کیهانی - که می تواند برای فضانوردان خطرناک باشد- اثر بگذارد.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.nasa.gov/images/content/274843main_DaveHeliosphereVis3Sm.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="152" src="http://www.nasa.gov/images/content/274843main_DaveHeliosphereVis3Sm.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">هلیوسفر یا خورسپهر منطقه ای از فضا در قلمرو</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">خورشید است که زمین و دیگر سیاره ها را چون</span></div><span style="font-size: small;">پیله ای در بر گرفته. <a href="http://i.space.com/images/i/17339/original/heliosphere-no-bow-shock.jpg?1336663485">تصویر بزرگ تر</a></span></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">خورشید و سیاره هایش به وسیله ی حبابی از ذرات باردار و میدان های مغناطیسی به نام هلیوسفر یا خورسپهر دربر گرفته شده اند. لبه های هلیوسفر، جایی که با گاز و غبار میان ستاره ای برخورد می کند، به نام هورمَرز یا درنگ خورشیدی (heliopause) نامیده می شود و نشانگر لبه های بیرونی منظومه ی خورشیدیست.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پژوهشگران به مدت یک چهارم سده بر این گمان بودند که خورشید آنقدر در فضا سریع حرکت می کند که هلیوسفر منظومه ی خورشیدی می تواند به هنگام حرکت خورشید در ماده ی میان ستاره ای، یک موج ضربه ای به نام "شوک کمانی" (bow shock) در جلوی خود پدید آورد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">نویسنده ی اصلی این پژوهش، دیو مک کوماس، یک دانشمند دانش فضایی در بنیاد پژوهشی جنوب باختری در سن آنتونیوی تگزاس می گوید: «انفجار صوتی (sonic boom) که در اثر شکسته شدن دیوار صوتی توسط یک هواپیمای جت پدید می آید، همان نمونه ی زمینی یک شوک کمانی است. هنگامی که جت به سرعت های فراصوتی نزدیک می شود، هوای جلوی آن نمی تواند با سرعت کافی از برابرش کنار برود. با رسیدن هواپیما به سرعت صوت، هواپیما و لایه های پرفشار هوا در یک آن به هم میرسند و موج ضربه ای (موج شوک) را پدید می آورند.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اخترشناسان پیش از این هم چنین شوک های کمانی از پلاسما را در فضا دیده بودند که توسط همتایان هلیوسفر خورشید پیرامون ستارگان دوردست - یا آستروسفر- شکل گرفته بود. مک کوماس می گوید: «با بررسی دقیق هلیوسفر خودمان می توانیم از چگونگی ساز و کار آستروسفرهای ستارگان بیشتر بدانیم.» <span style="font-size: small;">[به عبارتی هلیوسفر پیرامون ستارگان دیگر= آستروسفر یا اخترسپهر -م]</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://i.space.com/images/i/17340/i02/astropheres-description.jpg?1336663461" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="149" src="http://i.space.com/images/i/17340/i02/astropheres-description.jpg?1336663461" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">شوک کمانی پیرامون آستروسفرهای دیگر نیز</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">وجود دارد، مانند این تصویر که توسط چندین</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">تلسکوپ گرفته شده. <a href="http://www.space.com/images/i/17340/original/astropheres-description.jpg?1336663461">تصویر بزرگ تر</a></span></div></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">اکنون مشاهدات تازه نشان می دهند که خورشید ما آهسته تر از آنچه پیش از این گمان می رفت حرکت می کند. به این ترتیب، سرعتش کمتر از آنست که بتواند شوک کمانی پدید آورد. مک کوماس به SPACE.com گفت: «ما اکنون دریافته ایم که خورشیدمان یک شوک کمانی ندارد. این شگفت آور است و کمی هم تکان دهنده. و اکنون کارهای زیادی داریم که باید دوباره انجامشان دهیم. جامعه ی ستاره شناسی در دو یا سه دهه ی گذشته به بررسی چیزی سرگرم بوده که وجود خارجی نداشته.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.space.com/14420-alien-atoms-contact-nasa-satellite.html">داده های</a> به دست آمده از کاوشگر مرزهای میان ستاره ای ناسا (<a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/ibex/index.html">IBEX</a>) - یک فضاپیمای کوچک که از راه دور از طبیعت برهم کنش ذرات در لبه ی منظومه ی خورشیدی تصویر تهیه می کند- نشان می دهد که سرعت جابجایی خورشید در <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/08/blog-post_29.html">ابر میان ستاره ای محلی</a> چیزی حدود 83,700 کیلومتر یا 52,000 مایل بر ساعت است. این تقریبن 11,250 کیلومتر بر ساعت یا 7,000 مایل بر ساعت کمتر از چیزیست که پیش از این پنداشته می شد: کاهشی در سرعت که باعث می شود فشار هلیوسفر تا حدود یک چهارم کمتر شود؛ کاهشی که مانع شکل گیری یک شوک کمانی می گردد. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">به گفته ی مک کوماس: «دستگاه هایی که برای مشاهده ی مستقیم حرکتمان نسبت به ابر میان ستاره ای محلی در اختیار داریم، اکنون برای اندازه گیری های دقیق تر پیشرفته تر شده اند.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">داده های IBEX و مشاهدات پیشین دو کاوشگر وویجر ناسا همچنین نشان می دهند که میدان مغناطیسی محیط میان ستاره ای نیرومندتر از آنست که پیش تر گمان می رفت. این بدان معناست که خورشید برای آن که بتواند یک شوک کمانی تولید کند، حتی از برآوردهای گذشته هم می بایست بسیار سریع تر حرکت می کرده. همه ی این ها بیانگر آنند که وجود یک شوک کمانی بر سر راه خورشید بسیار بعید است.</div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-kRbl3gOXmmU/T7RVc728GjI/AAAAAAAAAa8/rMxtWqLH7ME/s1600/sun-cosmic-rays-no-bow-shock.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="130" src="http://2.bp.blogspot.com/-kRbl3gOXmmU/T7RVc728GjI/AAAAAAAAAa8/rMxtWqLH7ME/s200/sun-cosmic-rays-no-bow-shock.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">هلیوسفر با کمک به جلوگیری از ورود ذرات</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">باردار به منظومه ی خورشیدی، زندگی را از</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">خطرهای احتمالی پرتوهای کیهانی کهکشان در</span></div><span style="font-size: small;">امان می دارد. <a href="http://www.space.com/images/i/17341/original/sun-cosmic-rays-no-bow-shock.jpg?1336663451">تصویر بزرگ تر</a></span></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">مک کوماس که بازرس اصلی ماموریت IBEX نیز هست می افزاید: «با این که بی تردید شوک کمانی جلوی بسیاری از ستارگان دیگر وجود دارد، ولی ما در حال پی بردن به این نکته ایم که بر هم کنش خورشید ما با محیط میان ستاره ای به مرز بحرانی برای پدید آوردن شوک کمانی نمی رسد، از همین رو موجی که جلوی هلیوسفر ما ساخته می شود بیشتر شبیه امواجیست که به هنگام حرکت یک قایق در آب، توسط نوک قایق پدید می آید.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">شناخت بهتر از هلیوسفر می تواند در درک این موضوع که چگونه از ما در برابر پرتوهای پرانرژی خطرناک کیهانیِ سرچشمه گرفته از ژرفای فضای بیرون محافظت می کند، یاری نماید. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">مک کوماس می گوید: «هلیوسفر با غربالگری پرتوهای کیهانی، جلوی ورود حدود 90 درصد آن ها را می گیرد. اگر هلیوسفر نبود، پرتوهای کیهانی می توانستند بر چیزهایی مانند پروازهای فضایی بشر و حتی احتمالن چیزهایی روی زمین اثر بگذارند. جالب است در نظر داشته باشیم که شاید وجود آستروسفرها پیرامون ستارگان، پیش نیازی برای زندگی و نگاهبانی از منظومه ها در برابر پرتوهای کیهانی کهکشانی باشد.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این واقعیت که منظومه ی خورشیدی یک شوک کمانی ندارد می تواند عملن به این معنا باشد که ما اندکی بیش از آنچه قبلن میپنداشتیم مورد محافظت در برابر پرتوهای کیهانی هستیم.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--dZMcMW6jlc/T7RT79vumqI/AAAAAAAAAaw/77ygXP3JgdA/s1600/201205106344790.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="146" src="http://4.bp.blogspot.com/--dZMcMW6jlc/T7RT79vumqI/AAAAAAAAAaw/77ygXP3JgdA/s200/201205106344790.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">هلیوسفر با جابجایی در فضا، یک "موج" کمانی</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">پدید می آورد. <a href="http://www.space.com/images/i/17342/original/ibex-solar-system-ribbon-bow-shock.jpg?1336663431">تصویر بزرگ تر</a></span></div></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">به گفته ی مک کوماس: «این که سرعت خورشید نسبت به ماده ی میان ستاره ای کمتر است به این معناست که در حال حاضر، هلیوسفر کمتر فشرده شده و بنابراین منطقه ی بزرگ تری از آن می تواند پرتوهای کیهانی را پس بزند. گرچه در گذشته ی دور، خورشید در مسیرش به هنگام گردش به دور کهکشان، بی تردید وارد مناطقی از ابرهای چگال نیز شده بوده، از همین رو چه بسا در آن زمان هلیوسفر فشرده شده و ما بیش از زمان های دیگر تحت تاثیر پزتوهای کهکشان قرار گرفته بوده ایم. قطعن در آینده ی دور هم چنین چیزی دوباره رخ خواهد داد.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این دانشمندان جزییات یافته های خود را در ژورنال ساینس، نسخه ی آنلاین 10 ماه می منتشر کردند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه:</b></div><div style="text-align: justify;"><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/04/blog-post_16.html">وقتی دیوار صوتی در فضا می شکند</a> </div><div style="text-align: justify;">* <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/10/blog-post_953.html">ستاره ی شورشی سده های میانه</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">sun - interstellar space - shock wave - cosmic ray - astronaut - planet - charged particle - heliosphere - heliopause - solar system - shock wave - bow shock - sonic boom - sound barrier - Dave McComas - Southwest Research Institute - supersonic speed - plasma - astrosphere - NASA - Interstellar Boundary Explorer - IBEX - local interstellar cloud - Voyager - galactic cosmic radiation - Earth</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://www.space.com/15628-sun-slower-shock-wave-missing.html">SPACE.com</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-8867083325909928862?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-55813987031319819612012-05-16T09:20:00.000+04:302012-05-16T09:25:57.677+04:30ستاره زایی یک رتیل<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/01/blog-post_11.html">سحابی رتیل</a>، بزرگ ترین و نیرومندترین منطقه ی ستاره زایی در کل <a href="https://fa.wikipedia.org/wiki/%DA%AF%D8%B1%D9%88%D9%87_%D9%85%D8%AD%D9%84%DB%8C">گروه محلی</a> کهکشان ها، در <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/10/blog-post_16.html">ابر ماژلانی بزرگ</a> (LMC) قرار دارد.</div><div style="text-align: justify;">فاصله ی این سحابی از ما، 170,000 سال نوری بوده و پهنایی به اندازه ی 1,000 سال نوری دارد. اگر این سحابی به اندازه ی <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/09/blog-post_13.html">سحابی شکارچی</a> (جبار) از ما فاصله داشت، به تنهایی نصف آسمان را پر می کرد! (سحابی شکارچی هم یک منطقه ی محلی ستاره زایی است.)</div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/tarantula2_hst_960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="406" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/tarantula2_hst_960.jpg" width="500" /></a></div>ابر گازی سرخ و صورتی درون عکس، در واقع یک <a href="http://apod.nasa.gov/apod/emission_nebulae.html">سحابی نشری</a> بزرگ است که با نام <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/30_Doradus">30-زرین ماهی</a> نیز شناخته می شود گرچه <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/12/blog-post_26.html">باقیمانده های ابرنواختر</a> و <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/01/blog-post_8607.html">سحابی های تاریک</a> نیز در آن جای دارند. توده ی درخشان ستاره ها در سمت <a href="http://www.youtube.com/watch?v=RW35oaEHlHI">چپ و نزدیک میانه ی</a> تصویر، به نام <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap051211.html">R136</a> شناخته می شود و شماری از پرجرم ترین، داغ ترین و روشن ترین ستارگان شناخته شده را در بر دارد.</div><div style="text-align: justify;">این <a href="http://spacetelescope.org/images/heic1206a/">تصویر</a> یکی از بزرگ ترین تصاویر موزاییکی است که تاکنون از <a href="http://heritage.stsci.edu/2012/01/index.html">رصدهای</a> <a href="http://www.stsci.edu/hst/HST_overview">تلسکوپ فضایی هابل</a> درست شده و جزییات بیسابقه ای را از این منطقه ی اسرارآمیز ستاره زایی نشان می دهد. این <a href="http://heritage.stsci.edu/2012/01/caption.html">عکس</a> به مناسبت بزرگداشت <a href="http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2012/01/">بیست و دومین</a> سال آغاز به کار تلسکوپ هابل منتشر شده است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">star forming region - Local Group of galaxies - Large Magellanic Cloud - LMC - Tarantula Nebula - Orion Nebula - 30 Doradus - emission nebula - supernova remnants - dark nebula - R136 - Hubble Space Telescope</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/tarantula2_hst_1280.jpg">همین تصویر در اندازه ی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120516.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-5581398703131981961?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-72081093758655770992012-05-15T23:39:00.000+04:302012-05-15T23:39:34.908+04:30زمین بدون آب<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/waterlessearth_woodshole_960.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="247" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/waterlessearth_woodshole_960.jpg" width="290" /></a></div><div style="text-align: justify;">چقدر از زمین را آب تشکیل داده؟ در حقیقت، بسیار کم.</div><div style="text-align: justify;">اگرچه <a href="http://www.youtube.com/watch?v=moSBExlLu2M">اقیانوس های پرآب</a> حدود 70 درصد سطح زمین را پوشانده اند ولی این اقیانوس ها <a href="http://www.cliffshade.com/colorado/images/earth_anatomy.gif">در مقایسه</a> با شعاع زمین، ژرفای اندکی دارند.</div><div style="text-align: justify;"><a href="http://ga.water.usgs.gov/edu/earthwherewater.html">نمای روبرو</a> نشان می دهد که اگر همه ی <a href="http://www.whoi.edu/page.do?pid=80696&i=7301">آب های</a> روی سطح یا نزدیک سطح زمین در یک <a href="http://news.xinhuanet.com/english2010/photo/2010-04/15/13253168_21n.jpg">توپ</a> گرد بیاید چه روی خواهد داد. شعاع این توپ تنها حدود 700 کیلومتر می شود، کمتر از نصف شعاع کره ی <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/10/blog-post_25.html">ماه</a>، ولی اندکی بزرگ تر از <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/11/blog-post_8607.html">ره آ</a>، ماه کیوان که مانند بسیاری از ماه های بخش بیرونی منظومه ی خورشیدی، عمدتن از یخ تشکیل شده.</div><div style="text-align: justify;">این که این میزان آب چگونه روی <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/07/blog-post_13.html">زمین</a> <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Origin_of_water_on_Earth">پدید آمده</a> و آیا میزان عمده ای آب در ژرفای <a href="http://news.nationalgeographic.com/news/2002/03/0307_0307_waterworld.html">زیر</a> سطح زمین <a href="http://www.ldolphin.org/deepwaters.html">پنهان شده</a> یا نه، هنوز مورد پژوهش است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">planet - Earth - water - ocean - radius - Moon - Saturn - Rhea - outer Solar System </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120515.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-7208109375865577099?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-54721537617400671862012-05-14T23:36:00.001+04:302012-05-14T23:36:20.541+04:30شمار سیاره های آزاد در کهکشان هزاران برابر شمار ستارگانست<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><b>* به گفته ی پژوهشگران، شاید شمار فراوانی سیاره ی قابل زندگی در فضای میان ستارگان</b></div><div style="text-align: left;"><b>کهکشان راه شیری وجود داشته باشد.</b></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">شاید چند صد هزار میلیارد سیاره ی آزاد و سرگردان قابل زندگی و هم اندازه ی زمین در فضای میان ستارگان کهکشان راه شیری وجود داشته باشد. این چیزیست که یک گروه بین المللی از دانشمندان به رهبری پرفسور چاندرا ویکراماسینگ، مدیر مرکز اخترزیست شناسی باکینگهام در دانشگاه باکینگهام بریتانیا به بحث و گفتگو گذاشته است. یافته های آنان در نسخه ی آنلاین Springer journal Astrophysics and Space Science منتشر شده.</div><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://images.sciencedaily.com/2012/05/120510100217-large.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="148" src="http://images.sciencedaily.com/2012/05/120510100217-large.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">به ازای هر ستاره در کهکشان راه شیری،</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">چند هزار سیاره ی کم نور یخ زده مانند این</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">می تواند وجود داشته باشد و پناهگاهی برای</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">زندگی نیز باشد.</span></div></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">به ادعای این دانشمندان، ریشه ی این سیاره های قابل زندگی به روزگار آغازین کیهان، حدود چند میلیون سال پس از مهبانگ بر می گردد و نیز این سیاره ها بخش بزرگی از آنچه به نام "جرم گمشده"ی کهکشان ها خوانده می شود را تشکیل میدهند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">به برآورد آنان به طور میانگین، هر 25 میلیون سال یک بار یک چنین جرم سیارهای می بایست از فضای درونی منظومه ی خورشیدی بگذرد، و در طول هر گذر، <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/12/blog-post_28.html">گرد و غبار منطقه البروجی</a> - که بخشی از سلول های زنده ی منظومه ی خورشیدی را نیز در بر دارد - بر روی سطح آن سیاره کاشته می شود. از آن پس، چنین سیاره ی شناوری توانایی این را می یافت که فرآورده های تکامل زیستی منطقه ی منظومه ی خورشیدی را در گستره ی کهکشان بپراکند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">از سال 1995، زمانی که نخستین سیاره های فراخورشیدی یا فراسیاره ها گزارش شدند، جستجو برای یافتن سیارات به درجه ای تب گونه رسیده. نزدیک به 750 مورد سیاره به دور ستارگانی پیدا شده و تنها اندکی، آن هم شاید، نامزدهای بالقوه برای زندگی پنداشته شده اند. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">در آغاز و در بررسی های نخستین روی همگرایی گرانشی اختروش های دوردست توسط اجرامی به اندازه ی سیاره که بر سر راه نور آن ها قرار داشتند، احتمال وجود شمار بیشتری سیاره مطرح شده بود. به تازگی چندین گروه از پژوهشگران ادعا کرده اند که <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/01/blog-post_13.html">چند میلیارد از چنین اجرامی</a> می تواند در کهکشان وجود داشته باشد. ویکراماسینگ و گروهش این شمار کلی سیاره ها را تا حد چند صد هزار میلیارد بالا برده اند (چند هزار سیاره به ازای هر ستاره ی منظومه ی خورشیدی) -- که هر یک می تواند میراث زندگی بسیار کهن کیهانی را در خود پناه داده باشد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه:</b> * <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/09/50.html">50 سیاره تازه کشف شد؛ آیا یک "زمین" دیگر در میان آن هاست؟</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Earth - planet - Milky Way galaxy - Chandra Wickramasinghe - Buckingham Centre for Astrobiology - Springer journalAstrophysics and Space Science - Big Bang - missing mass - planetary body - solar system - zodiacal dust - living cell - biological evolution - extrasolar planet - star - gravitational lensing - quasar - exoplanet</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://www.sciencedaily.com/releases/2012/05/120510100217.htm">sciencedaily</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-5472153761740067186?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-35835312813189659672012-05-14T13:12:00.000+04:302012-05-14T13:14:22.622+04:30پرواز مجازی بر فراز سیارک وستا<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">پرواز بر فراز سیارک وستا چه حس و حالی خواهد داشت؟</div><div style="text-align: justify;">پویانماها (انیماتورها)ی <a href="http://www.dlr.de/dlr/en/desktopdefault.aspx/tabid-10002/">مرکز هوافضای آلمان</a> به تازگی با بهره از تصاویر واقعی و داده های ارتفاعی به دست آمده از فضاپیمای سپیده دم (<a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/dawn/mission/index.html">Down</a>) متعلق به ناسا که هم اکنون در حال بازدید از وستاست، چنین ویدیوی مجازیای را <a href="http://dawn.jpl.nasa.gov/feature_stories/secrets_of_vesta_revealed.asp">پدید آوردند</a>.</div><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/YYxPw_T8Vlk" width="560"></iframe></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=YYxPw_T8Vlk">ویدیو</a> چنانچه اینجا می بینید، با نمایی از فراز <a href="http://planetarynames.wr.usgs.gov/Feature/14911;jsessionid=1701b0012ee300e385522e34ff0b">Divalia Fossa</a> آغاز می شود، یک جفت گودی های شگفت انگیز و همراستا روی سطحی پر از دهانه.</div><div style="text-align: justify;">سپس، فضاپیمای مجازی ما به سراغ دهانه ی 60 کیلومتری <a href="http://www.nasa.gov/mission_pages/dawn/multimedia/pia15491.html">مارسیا</a> می رود و جزییاتی پرشمار از آن را روشن و آشکار به ما مینمایاند. پس از آن، تصاویر فضاپیمای سپیده دم به گونه ای دیجیتالی با <a href="http://images.teamsugar.com/files/upl1/10/104166/26_2008/greatdanechi.jpg">اغراق نمایی</a> بلندی های <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2011/08/blog-post_02.html">وستا</a> بازسازی شده اند تا کوه <a href="http://photojournal.jpl.nasa.gov/catalog/PIA15386">Aricia Tholus</a> به بلندای 5 کیلومتر را بهتر بنمایانند.</div><div style="text-align: justify;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Dawn_%28spacecraft%29">سپیده دم</a> پس از آن که به حد کافی به وستا نزدیک شد تا <span style="font-size: x-small;"></span>بتواند <a href="http://dawn.jpl.nasa.gov/mission/Dawn_overview.pdf">دقیق ترین</a> تصاویر را از سطح آن بگیرد و مفصل ترین <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap030723.html">سنجش های گرانشی</a> روی این دومین سیارک بزرگ منظومه ی خورشیدی انجام دهد، هم اکنون در حال <a href="http://dawn.jpl.nasa.gov/mission/status.asp">فاصله گرفتن</a> از آنست. بر پایه ی <a href="http://dawn.jpl.nasa.gov/mission/timeline.asp">برنامه</a>، <a href="http://dawn.jpl.nasa.gov/mission/faqs.asp">سپیده دم</a> در ماه اوت از وستا جدا شده و راهی سیارک <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap070622.html">سرس</a>، بزرگ ترین سیارک منظومه ی خورشیدی خواهد شد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>در همین زمینه:</b> *<a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/04/blog-post_5432.html">اضافه کاری سپیده دم در مدار وستا</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Virtual Flight - asteroid - Vesta - German Aerospace Center - NASA - Dawn - Divalia Fossa - trough - Marcia Crater - Aricia Tholus - gravity measurement - Solar System - Ceres</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120514.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-3583531281318965967?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8999983212831926877.post-34597254717857911772012-05-13T22:28:00.000+04:302012-05-14T13:15:36.163+04:30شکوه و جلال یک مارپیچ<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">بسیاری از کهکشان های مارپیچی در مرکز خود یک میله دارند. حتی <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap000130.html">کهکشان راه شیری</a> خودمان هم گمان می رود یک <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap050825.html">میله ی مرکزی ساده و کوچک</a> داشته باشد. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/ngc1672_hubble_960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="287" src="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/ngc1672_hubble_960.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">در این <a href="http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2007/15/image/a/">تصویر</a> گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی مدارگرد <a href="https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D9%84%D8%B3%DA%A9%D9%88%D9%BE_%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D9%87%D8%A7%D8%A8%D9%84">هابل</a>، کهکشان مارپیچی NGC 1672 با میله ی برجسته اش را در جزییاتی تماشایی می بینیم. <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap060219.html">رگه های</a> رشته ای تیره ی غبار، <a href="http://apod.nasa.gov/apod/open_clusters.html">خوشه های</a> جوان از ستارگان آبی درخشان، <a href="http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=647">سحابی های نشری</a> سرخ فام از گاز برافروخته ی هیدروژن، یک میله ی بلند و درخشان از ستارگان نزدیک مرکز، و یک <a href="https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%87_%DA%A9%D9%87%DA%A9%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84">هسته ی فعال</a> درخشان که احتمالن منزلگاه <a href="http://antwrp.gsfc.nasa.gov/htmltest/rjn_bht.html">سیاهچاله ای</a> ابرپرجرم است، همگی در این تصویر به چشم می خورند.</div><div style="text-align: justify;"><a href="http://heritage.stsci.edu/2007/15/caption.html">این کهکشان</a> نزدیک به 75,000 <a href="http://chandra.harvard.edu/photo/cosmic_distance.html">سال نوری</a> گستردگی دارد و حدود 60 میلیون سال زمان می برد تا نور از آن به ما برسد. <a href="http://www.youtube.com/watch?v=hGuct0CGHiA">NGC 1672</a> که در صورت فلکی <a href="http://www.ianridpath.com/startales/dorado.htm">زرین ماهی</a> (ماهی طلایی) دیده می شود، برای دریافتن چگونگی نقش میله ی یک کهکشان مارپیچی در روند ستاره زایی در مناطق مرکزی آن کهکشان <a href="http://adsabs.harvard.edu/abs/2011ApJ...734...33J">مورد پژوهش</a> دانشمندان است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>این ها را هم ببینید:</b></div><div style="text-align: justify;"><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/03/ngc-1300.html">کهکشان مارپیچی میله ای NGC 1300</a> </div><div style="text-align: justify;"><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2012/02/blog-post_6596.html">چهره کلاسیک یک کهکشان مارپیچی میله ای</a> </div><div style="text-align: justify;"><b>* </b><a href="http://1star-7skies.blogspot.com/2010/10/blog-post_11.html">کهکشان میله ای از لبه</a> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">واژه نامه:</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">Spiral Galaxy - NGC 1672 - spiral galaxy - Milky Way Galaxy - central bar - barred spiral galaxy - Hubble Space Telescope - dust lane - cluster - emission nebula - hydrogen - nucleus - supermassive black hole - constellation of the Dolphinfish - Dorado - star formation </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://apod.nasa.gov/apod/image/1205/ngc1672_hubble_1920.jpg">همین تصویر در اندازه ی بزرگ تر</a></div><div style="text-align: justify;">منبع: <a href="http://apod.nasa.gov/apod/ap120513.html">apod.nasa.gov</a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">برگردان: <a href="http://1star-7skies.blogspot.com/">یک ستاره در هفت آسمان</a></span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8999983212831926877-3459725471785791177?l=1star-7skies.blogspot.com' alt='' /></div>یک ستاره در هفت آسمانhttp://www.blogger.com/profile/10285328742455646104noreply@blogger.com0