رودی از ستاره که به سوی یک کهکشان کوچک روانست

کهکشان کوتوله و نامنظم NGC 4449 با فاصله ی 12.5 میلیون سال نوری از زمین، در محدوده ی صورت فلکی سگان شکاری (تازی ها) جای دارد. 

این کهکشان که از نظر اندازه تقریبن برابر با کهکشان ماهواره ی راه شیری، یعنی ابر ماژلانی بزرگ است، هم اینک در حال گذراندن مراحلی سخت و شدید از ستاره‌زایی می باشد؛ گواه آن هم شمار بسیار زیاد خوشه های ستاره‌ای جوان و آبی رنگ، مناطق صورتی فام ستاره زایی، و ابرهای تیره و کدر گرد و غباریست که در این چشم انداز ژرف و رنگین دیده می شود. 

یکی از ویژگی های متمایزکننده ی این کهکشان کوتوله اینست که نخستین کهکشان کوتوله ای است که جریانی کشندی از ستارگان در آن شناسایی شده، جریانی که به شکلی محو و کم نور در پایین، سمت راستش دیده می‌شود. این جریان ستاره ای نماینده ی بقایای یک کهکشان ماهواره ای کوچک تر است که در حال کشیده شدن به سوی NGC 4449، در اثر نیروهای کشندی گرانشی آن از هم گسیخته شده. اینجا همین جریان را با ستارگان غول سرخش به صورت پیوست می بینید. (اندازه ی بزرگ تر در پیوند پایین صفحه)

گمان بر اینست که کهکشان های کوچک با شمار نسبتن کم ستارگان درونشان، دارای هاله ای گسترده از ماده ی تاریکند. ولی از آن جایی که ماده ی تاریک توانایی انجام بر هم کنش گرانشی را دارد، رصد و مشاهده ی چنین کهکشان هایی، فرصتی برای آزمودن نقش مهم ماده ی تاریک در رویدادهای ادغام کهکشان ها فراهم می کند. احتمالن همین بر هم کنش باعث پیدایش فوران‌های ستاره زایی در NGC 4449 شده و بینشی وسوسه آمیز به چگونگی گرد آمدن و جفت شدن کهکشان های کوچک دوتایی در گذر زمان ارایه می دهد.

واژه نامه:

Earth - irregular - dwarf galaxy - NGC 4449 - Canes Venatici - constellation of the Hunting Dogs - Milky Way - satellite galaxy - Large Magellanic Cloud - star cluster - star forming region - tidal star stream - gravitational force - dark matter - halo

تصویر دوم در اندازه ی بزرگ تر

منبع: apod.nasa.gov

برگردان: یک ستاره در هفت آسمان