درخشش سبز و خیره‌کننده‌ی شفق قطبی جنوبی

این عکس بسیار زیبا که توسط فضانوردان ساکن ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) گرفته شده، نورهای شفق جنوبی را از زاویه‌ای غیرمعمول -از بالا- نشان می دهد که بر پس‌زمینه‌ی افق زمین، مانند نواری سبز و پیچان به سوی فضا می‌رود.

این جلوه‌ی همیشه متحرک را بیشتر می‌شود نزدیک قطب شمال (با نام شفق قطبی شمالی، سپیده‌ی شمالی، فجر یا نور شمالی) و نزدیک قطب جنوب (با نام شفق قطبی جنوبی، سپیده‌ی جنوبی، فجر یا نور جنوبی) تماشا کرد.

تلالو نور سبز: شفق قطبی جنوبی (نورهای جنوبی) از نگاه ساکنان ایستگاه فضایی. انحنای زمین و نور آبی جو را نیز می‌توان دید.

ISS هنگام گرفتن این عکس، بر فراز جنوب اقیانوس هند و در ارتفاع 350 کیلومتری سطح زمین قرار داشت و فضانوردان مشغول تماشای قاره‌ی قطب جنوب بودند. ابرهای فشرده بصورت پوششی تیره از زیر شفق‌ها پیداست. انحنای افق زمین نیز به روشنی همراه خط محو آبی جو فوقانی زمین دیده می‌شود.

منظره‌ی تماشایی شفق زمانی اتفاق می‌افتد که ذرات باردار بادهای خورشیدی وارد میدان مغناطیسی زمین شده و در کُنش با آن موجب برخورد اتم‌های اکسیژن و نیتروژن در جو فوقانی زمین می‌شوند.

این تصویر قابل توجه شفق هم در طی یک توفان ژئومغناطیسی (زمین مغناطیسی) گرفته شد که احتمالا ناشی از فوران‌ تاج خورشیدی در 24 ماه می بوده‌است.

اتم‌ها برای رسیدن به وضعیت پایه‌ی انرژی، فوتون از خود منتشر می‌کنند و همین فوتون‌ها شفقی که می‌بینیم را ایجاد می‌کنند.

از روی زمین: نمای معمول شفق جنوبی بر فراز پایگاه آموندسن-اسکات در قطب جنوب. سال 2002

معمول‌ترین رنگ شفق که تاکنون دیده شده، سبز است که به وسیله‌ی فوتون‌ها (نور) سبزِ منتشر شده از اتم‌های برانگیخته‌ی اکسیژن در طول موج 0.558 میکرون (میلیونیم متر) تولید می‌شود.

این نور مرئی، تقریبا در همین طول موج، همان نوریست که از برگ سبز و شاداب گیاهان بازمی‌تابد.

نور تابیده در طول موج بالاتر (0.630 میکرون)، شفق سرخ را ایجاد می‌کند. در مواردی رنگ‌های دیگر مانند آبی یا ارغوانی نیز دیده شده.

شفق معمولا فقط در قطب‌ها دیده می‌شود ولی توفان‌های شدید مغناطیسی در برخورد با میدان مغناطیسی زمین، می‌تواند شفق را تا استوا نیز بکشد.

منبع: dailymail

ترجمه: یک ستاره در هفت آسمان