پنج سیاره و یک چارک ماه!

این تصویر در اندازه ی بزرگ تر
در این چشم انداز سحرگاهی پنج سیاره ی ماه فوریه را می بینیم که در یک ردیف، بر پهنه ی آسمانی صاف می درخشند.
در پیش زمینه، دژ بوریاک بر فراز تپه ای مشرف بر شهر کابررا د مار، نزدیک بارسلون اسپانیا، همین جا روی سیاره ی زمین دیده می شود.
این تصویر موزاییکی گسترده که جنوب را نشان می دهد، از پیوند سه نما با زمان های نوردهی متفاوت درست شده تا بتواند همه ی ویژگی های چشم انداز را در خود ثبت کند: ماه درخشان که در گام چارک (تربیع) دوم است، سیاره ها، چراغ های شهر ساحلی، و ویرانه های تاریک قلعه.
این عکس در روز یکم فوریه گرفته شده و ماه را نزدیک سیاره ی بهرام (مریخ) در آسمان نشان می دهد. ولی در این هفته، سحرخیزان چیز دیگری را دیده اند. ماه از بهرام جدا شده و دارد از نزدیک کیوان و سپس ناهید و دست آخر، تیر می گذرد و در راستای صفحه ی برجگاهی (دایره البروجی) به سوی افق می رود تا در ۷ فوریه در گام ماه نو دوباره پدیدار شود.

-------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
planet - Castell de Burriac - Cabrera de Mar - Earth - Last Quarter - Moon - Mars - Saturn - Venus - Mercury - ecliptic - New Moon

منبع: apod.nasa.gov

بشقاب پرنده یخ‌زده

در این چشم انداز بخشی از منطقه ی "رو مارافسای" نشان داده شده. در چارچوب پیوست، بزرگنمایی فروسرخ از ساختار "بشقاب پرنده" را از چشم تلسکوپ هابل می بینیم. این تصویر در دو اندازه ی دیگر: بزرگ- بسیار بزرگ (۸.۵ مگ)
اخترشناسان با بهره از تلسکوپ های ALMA و IRAM نخستین سنجش ها از دمای ذرات بزرگ غبار در بخش های بیرونی یک قرص سیاره-زا پیرامون یک ستاره ی جوان را انجام دادند. آنان با به کار بردن ترفند رصدی تازه ای بر روی جرمی که "بشقاب پرنده" نام گرفته، دمای ذرات آن را بسیار پایین تر از چشمداشت ها اندازه گرفتند: ۲۶۶ درجه ی سانتیگراد زیر صفر. بر پایه ی این یافته ی غافلگیرکننده، شاید مدل های این گونه قرص ها نیاز به بازنگری داشته باشند.

این گروه بین المللی از اخترشناسان به رهبری استفان گیوتو از آزمایشگاه اخترفیزیک برودوی فرانسه، دمای دانه ی های درشت غبار پیرامون ستاره ی جوانِ 2MASS J16281370-2431391 در منطقه ی ستاره زایی چشمگیر "رو مارافسای" که حدود ۴۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد را اندازه گرفتند.

این ستاره با قرصی از گاز و غبار در میان گرفته شده؛ چنین قرص هایی به نام قرص های پیش‌سیاره ای شناخته می شوند زیرا نخستین گام های شکل گیری سامانه های ستاره ای در آن ها انجام می شود. قرص این ستاره از چشم انداز ما تقریبا از لبه دیده می شود و چهره اش در تصاویر نور دیدنی (مریی) باعث شده به آن لقب "بشقاب پرنده" داده شود.

این اخترشناسان با بهره از آرایه ی بزرگ میلیمتری/زیرمیلیمتری آتاکاما (آلما، ALMA) پرتویی که از مولکول های مونوکسید کربن در قرص ستاره ی 2MASS J16281370-2431391 می تابید را دریافت کردند. آن ها از این راه توانستد عکس هایی بسیار پُروضوح پدید آورده و متوجه چیزی شگفت آور شوند: در برخی موارد یک سیگنال منفی دیده می شد! به طور معمول، یک سیگنال منفی از دید فیزیکی ناممکن است، ولی در این مورد یک توضیح وجود داشت، که به نتیجه گیری هایی شگفت انگیز انجامید.

استفان گیومو که نویسنده ی اصلی پژوهش هم بود چنین می گوید: «ما این قرص را بر پس زمینه ای از آسمان تهی و سیاه نمی بینیم بلکه آن را در برابر پرتوهای سحابی "رو مارافسای" به حالت ضدنور می بینیم. پرتوی افشان این سحابی در محدوده ی دید ALMA نیست، ولی خود قرص آن را می درآشامد (جذب می کند). سیگنال منفی‌ای که در این فرایند پدید می آید به این معناست که بخش هایی از قرص سردتر از پس زمینه است. سیاره ی زمین به معنای واقعی کلمه در سایه ی این بشقاب پرنده جای گرفته!»

این دانشمندان داده های آلما را با داده های تلسکوپ ۳۰ متری IRAM اسپانیا از نور پس‌زمینه در هم آمیختند [۱]. دمایی که برای دانه های غبار این قرص اندازه گرفته شد تنها ۲۶۶- سلسیوس (تنها ۷ درجه ی بالاتر از صفر مطلق، یا ۷ کلوین) در فاصله ی ۱۵ میلیارد کیلومتری ستاره ی مرکزی بود [۲]. این نخستین بار بود که دمای دانه های بزرگ غبار (با اندازه هایی حدود یک میلیمتر) در چنین جرمی به گونه ی مستقیم اندازه گرفته می شد.
نمای فروسرخِ قرص پیش‌سیاره ای "بشقاب پرنده" از چشم تلسکوپ هابل

این دما بسیار کمتر از ۲۵۸- تا ۲۵۳- سلسیوسی است که در بیشتر مدل های کنونی پیش بینی شده. برای برطرف کردن این تفاوت، دانه های درشت غبار می بایست ویژگی هایی متفاوت با چیزی داشته باشند که در این مدل ها پنداشته شده، ویژگی هایی که به آن ها اجازه دهد دمایشان تا این اندازه پایین بیاید.

یکی از نویسندگان پژوهش به نام امانویل دی فولکو از آزمایشگاه اخترفیزیک بوردو می افزاید: «ما برای پی بردن به تاثیر این یافته در ساختار قرص باید بفهمیم غبارها چه ویژگی های پذیرفتنی‌ای باید داشته باشند تا به چنین دماهای پایینی برسند. در این باره چند نظریه داریم- برای نمونه، دما می تواند به اندازه ی دانه ی غبار بستگی داشته باشد به گونه ای که دانه های درشت تر، سردتر از دانه های کوچک تر باشند. ولی هنوز برای مطمئن بودن بسیار زود است.»

اگر روشن شود که این دماهای پایین برای غبارها یک ویژگی طبیعی در قرص های پیش‌سیاره ای است، این شاید پیامدهایی برای شناخت ما از چگونگی رشد و دگرگونی چنین قرص هایی داشته باشد.

برای نمونه، ویژگی های متفاوت غبارها بر چیزی که در پی برخورد ذرات غبار روی می دهد، و بنابراین در نقش آن ها در فراهم آوردن بذز پیدایش سیاره ها تاثیر خواهد گذاشت. هنوز توان ارزیابی این را نداریم که آیا ویژگی های ذرات غبار برای چنین چیزی باید تفاوت چشمگیری داشته باشند یا نه.

دمای پایین غبار می تواند تاثیر بزرگی در قرص های غباری کوچک تری که از وجوشان آگاهیم داشته باشد. اگر این قرص ها به طور عمده از ذرات بزرگ تر، ولی سردتر از چیزی که اکنون پنداشته می شود تشکیل شده باشند، معنایش اینست که این قرص های فشرده می توانند اگر خواستند، بزرگ هم باشند، پس با وجود اندازه ی کوچکشان هنوز هم می توانند سیاره های غول پیکر در جاهایی نسبتا نزدیک به ستاره ی مرکزی بسازند.

مشاهدات بیشتری نیازست ولی به نظر می رسد که این غبارهای سردی که آلما یافته می توانند پیامدهای چشمگیری در شناخت ما از قرص های پیش‌سیاره ای داشته باشند.

در ویدیوی زیر، صفحه ی کهکشان در صورت فلکی ماراَفسای بزرگ نمایی می شود تا به قرص سیاره‌زایی "بشقاب پرنده" برسد. برای دریافت ویدیو در اندازه ها و نگارش های گوناگون به این پیوند بروید:

--------------------------------------------
یادداشت ها:
۱] اخترشناسان به اندازه گیری های تلسکوپ IRAM نیاز داشتند زیرا آلما برای سیگنال گسترده ی پس‌زمینه حسمند نبود.

۲] این هم ارز صد برابر فاصله ی زمین تا خورشید است. در سامانه ی خورشیدی، این منطقه اکنون با کمربند کویپر پر شده.

-------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
ALMA - IRAM - planet-forming disc - star - Flying Saucer - Stephane Guilloteau - Laboratoire d'Astrophysique de Bordeaux - 2MASS J16281370-2431391 - star formation region - Earth - protoplanetary disc - planetary system - edge-on - Atacama Large Millimeter/submillimeter Array - carbon monoxide - molecule - silhouette - Rho Ophiuchi Nebula - negative signal - Emmanuel di Folco - planet formation - Sun - Kuiper Belt - Solar System

میدان نبرد کوتوله ها

این تصویر در اندازه ی بزرگ تر
این عکس که توسط تلسکوپ فضایی اِسا/ناسای هابل گرفته شده، کهکشان ویژه و شگفت انگیز NGC ۱۴۸۷ را نشان می دهد که ۳۰ میلیون سال نوری دورتر از ما، در راستای صورت فلکی جنوبی جوی (نهر) دیده می شود.

بهتر است به جای این که فکر کنیم یک جرم کیهانی را در اینجا می بینیم، به آن به چشم یک "رویداد" نگاه کنیم. آنچه ما در اینجا بیننده اش هستیم دو یا چند کهکشان است که در روند ادغام به سر می برند تا سرانجام یک تک کهکشان بسازند. کهکشان های آغازگر این نبرد تقریبا به کلی چهره ی اصلی خود را از دست داده و ستارگان و گازهایشان در اثر گرانش در چرخه ی کیهانی ماهرانه ای، به این سو و آن سو پرتاب شده اند.

اگر یکی از کهکشان ها به اندازه ی کافی بزرگ تر از دیگران نباشد که نیرویش بر آن ها بچربد، تا همیشه درگیر فرآیند خشونت بار ادغام خواهند بود. از همین رو بسیار سخت است که شکل آغازین این کهکشان ها را به دقت شناسایی کنیم؛ حتی گفتن این که چند کهکشان در این نبردها گرفتارند کار ساده ای نیست. برای نمونه، احتمال می رود دراینجا بیننده ی نبرد چند کهکشان کوتوله باشیم که روزگاری در یک گروه کهکشانی کوچک گرد هم آمده بودند.

گرچه ستارگان سرخ فام و زردفام بسیاری را می توان در بخش های بیرونی این کهکشان دید، ولی چهره اش با بخش های بزرگی پر از ستارگان درخشان و آبی فام آراسته شده که گازهای زاینده ی خود را روشن کرده اند. این ستارگان در فرآیندهای ستاره فشانی (ستاره زایی پرانرژی) پدید آمده اند که به احتمال بسیار دستاورد همین ادغام بوده.

-------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
NASA - ESA - Hubble Space Telescope - peculiar galaxy - NGC 1487 - constellation of Eridanus - galaxy - star - dwarf galaxy - group - star formation

منبع: spacetelescope

ستارگان بزرگ در NGC 6357

این تصویر در اندازه ی بزرگ تر
NGC ۶۳۵۷، یک مجموعه ی پهناور از سحابی های گسیلشی (نشری) در فاصله ی ۶۵۰۰ سال نوری زمین و در راستای دُم صورت فلکی کژدم، منزلگاه ستارگان بزرگیست.
در واقع نزدیک مرکز همین عکس نمای نزدیک که از روی زمین گرفته شده، خوشه ی ستاره ای "پیسمیس ۲۴" را می بینیم که برخی از بزرگ ترین ستارگان کهکشان راه شیری، ستارگانی با جرم حدود ۱۰۰ برابر خورشید را در خود پرورش داده.
ناحیه ی درخشان مرکزی این سحابی هم ستون های غبارآلودی از گاز مولکولی که به احتمال بسیار، پیش‌ستارگان غول پیکر را از چشم کنجکاو تلسکوپ های نوری پنهان کرده اند.
بادهای میان‌ستاره ای و پرتوهای پرانرژی ستارگان بزرگ جوان و نوزاد با پس زدن و تراشیدن گاز و غبار زاینده ی خود، پیکره هایی پیچیده را در سحابی پدید آورده و نیز آن را به تابش واداشته اند.
داده های طیفی باریک-باندی که به این عکس افزوده شده، چهره ی غارمانند سحابی را نمایان تر کرده.
رنگ های این عکس بر پایه ی چرخه ی رنگ تلسکوپ هابل برگزیده شده و در آن اتم های گوگرد، هیدروژن، و اکسیژن به رنگ سرخ و سبز و آبی نشان داده شده اند.
گستردگی این چشم انداز تلسکوپی فریبنده در فاصله ی برآوردی NGC ۶۳۵۷ نزدیک به ۵۰ سال نوری است.

بخش مرکزی عکس را اینجا بهتر ببینید: * معماری گوتیک در فضا 

-------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
star - NGC 6357 - emission nebula - constellation Scorpius - star cluster - Pismis 24 - Sun - molecular ga - protostar - interstellar wind - cavernous - Hubble palette - sulfur - hydrogen - oxygen - atom

منبع: apod.nasa.gov

حلقه های کیوان: متفاوت با چیزی که دیده می شود؟

* حس ما می گوید که یک ماده ی کدر می بایست چگال تر از یک ماده ی گذرا (شفاف) باشد. برای نمونه، آب هرچه گل آلودتر باشد ذرات گِل بیشتری در آن شناور است تا آب شفاف. به همین ترتیب شاید فکر کنیم که در حلقه های سیاره ی کیوان (زحل)، هر چه ناحیه ای کدرتر باشد مواد بیشتری در آن انباشته شده تا حلقه هایی که گذرا به نظر می آیند.

ولی بر پایه ی پژوهش تازه ای که به بهره از داده های فضاپیمای کاسینی ناسا انجام شده، این حس دیداری همیشه هم درست کار نمی کند. در این پژوهش، دانشمندان با شگفتی دریافتند که ارتباط اندکی میان چیزی که از یک حلقه می بینیم (کدری و بازتابندگی) و مقدار مواد درون آن وجود دارد.
حلقه ی B کدرترین حلقه ی اصلی کیوان است و در این عکس کاسینی که از سمت تاریک صفحه ی حلقه ها گرفته شده، تقریبا سیاه دیده می شود.
تصویر کمی بزرگ تر
این یافته های تازه درباره ی حلقه ی B بود، بازتابنده ترین و کدرترین (مات ترین) حلقه ی کیوان، و با پژوهش های پیشین سازگار بود که در آن ها هم به همین نتایج درباره ی دیگر حلقه های اصلی کیوان رسیده بودند.

دانشمندان دریافتند با آن که کدری حلقه ی B در پهنای آن به شدت تغییر می کند، جرم -یا مقدار ماده- چندان از جایی به جای دیگر آن تغییر نمی کند. آن ها برای نخستین بار با بررسی امواج مارپیچی چگالی، مرکزِ تقریبا مات حلقه ی B را "وزن کردند" -از دید فنی، چگالی جرم آن را در چند جا اندازه گرفتند. این امواج چگالی ساختارهایی در اندازه های کوچک هستند که در اثر کشش گرانشی ماه های کیوان، و همچنین گرانش خود کیوان بر ذرات حلقه ها پدید می آیند. ساختار هر موج بستگی مستقیم به مقدار جرم در آن بخش حلقه که موج هم در آنست دارد.

متیو هدمن، نویسنده ی اصلی پژوهش و دانشمند همکار کاسینی در دانشگاه آیداهو می گوید: «ما هنوز نمی دانیم چگونه مناطقی با مقدار یکسانی ماده می توانند چنین تفاوت هایی در کدری داشته باشند. شاید مربوط به اندازه یا چگالی خود ذرات باشد، یا شاید هم به ساختار حلقه ها ربط داشته باشد.» نویسنده ی دیگر پژوهش، یکی از پژوهشگران کاسینی به نام فیل نیکولسون از دانشگاه کرنل ایتاکای نیویورک بود.

نیکولسون می گوید: «ظاهر می تواند ما را فریب دهد. یک نمونه ی خوب، چمنزاری مه آلود است که بسیار کدرتر از یک استخر شنا به نظر می رسد، با این که استخر چگال تر است و آب بسیار بیشتری در خود دارد.»

پژوهش بر روی حلقه های کیوان پیامدهای مهمی برای [شناخت] سن آن ها دارد. یک حلقه ی کم جرم تر سریع تر از حلقه ای که مواد کمتر دارد دگرگون می شود. چنین حلقه ای با سرعت بیشتری توسط غبار شهاب ها و دیگر سرچشمه های کیهان به تیرگی می گراید. بنابراین هر چه حلقه ی B پرجرم تر باشد، احتمالا جوان تر است- شاید در اندازه ی چند صد میلیون سال نه چند میلیارد سال.

بخش هایی از حلقه ی B کیوان تا ۱۰ برابر کدرتر از همسایه ی
آن، حلقه ی A است، ولی حلقه ی B شاید تنها دو تا سه برابر
حلقه ی A وزن داشته باشد.
لیندا اسپیلکر، دانشمند پروژه ی کاسینی در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در پاسادنای کالیفرنیا می گوید" «در این پژوهش با "وزن کردن" هسته ی حلقه ی B برای نخستین بار، یک گام پرمعنا در شناخت و جور کردن سن و ریشه ی حلقه های کیوان برداشته شد. این حلقه ها به اندازه ای پُرهیبت و باشکوهند که تاب آوردن در برابر رمز و راز شیوه ی پیدایش آن ها ناممکن است.»

با این که همه ی سیاره های غول پیکر سامانه ی خورشیدی (مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون) دارای سامانه های حلقه ای به گرد خود هستند، ولی حلقه های کیوان آشکارا چیز دیگریست. توضیح این که چرا حلقه های کیوان تا این اندازه درخشان و گسترده اند یک چالش مهم در شناخت روند پیدایش و تاریخ آن ها است. برای دانشمندان، چگالی مواد درون هر بخش از حلقه ها یک عامل کلیدی در نسبت دادن پیدایش آن ها به یک فرآیند فیزیکی است.

یک پژوهش پیشین از سوی اعضای گروه طیف سنج فروسرخ آمیخته ی کاسینی (CIRS) این احتمال را نشان داده بود که مواد درون حلقه ی B کمتر از چیزیست که تا آن زمان پژوهشگران فکر می کردند. این پژوهش تازه نخستین موردیست که به طور مستقیم چگالی جرم حلقه ی B را اندازه می گیرد و درست بودن آن یافته را نشان می دهد.

هدمن و نیکولسون از روشی تازه برای بررسی داده هایی که از یک رشته تصاویر کاسینی به دست آمده بود بهره جستند. این عکس ها توسط طیف سنج نقشه بردار فروسرخ و نور دیدنی کاسینی (VIMS)، و زمانی گرفته شدند که کاسینی حلقه ها را در راستای یک ستاره ی پرنور می دید (ستاره از پشت حلقه ها دیده می شد). آن ها با ترکیب چندین نما توانستند امواج چگالی مارپیچی را در حلقه ها شناسایی کنند که در سنجش های تکی مشخص نبود.

این بررسی همچنین نشان داد که جرم کلی حلقه ی B به گونه ی نامنتظره ای کم است. به گفته ی هدمن، این غافلگیرکننده بود زیرا بخش هایی از حلقه ی B تا ۱۰ برابر کدرتر از همسایه اش، حلقه ی A است، ولی حلقه ی B شاید تنها دو تا سه برابر بیش از حلقه ی A جرم داشته باشد.

با وجود جرم کمی که هدمن و نیکولسون برای حلقه ی B یافتند، هنوز هم پنداشته می شود این حلقه عمده ی مواد سامانه ی حلقه های کیوان را در خود جای داده باشد. و گرچه این پژوهش ابهام هایی را درباره ی جرم این حلقه به جا می گذارد، ولی یک اندازه گیری دقیق تر از جرم کلی حلقه های کیوان در راهست. پیش از این کاسینی میدان گرانشی کیوان را اندازه گرفته بود که جرم کل کیوان و حلقه هایش را نشان می داد. در سال ۲۰۱۷، کاسینی در واپسین گام ماموریتش با پروازی درست از درون حلقه ها، جرم کیوان تنها را اندازه خواهد گرفت. انتظار می رود تفاوت میان این دو اندازه سرانجام جرم واقعی حلقه ها را روشن کند.

جزییات این پژوهش در نگارش برخط نشریه ی ایکاروس منتشر شده.
این تصویر بخشی از یک سراسرنما (پانوراما) از سامانه ی اصلی حلقه های کیوان است که نام ویژگی های مهم حلقه ها هم در آن نوشته شده. تصویر بسیار بزرگ تر (۳.۸ مگ)
حلقه ی B اگر در نور خورشید دیده شود روشن ترین حلقه ی کیوان است. تصویر بسیار بزرگ تر (۵.۴ مگ)
-------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
rings - Saturn - NASA - Cassini mission - opacity - reflectiveness - B ring - main rings - density wave - Matthew Hedman - University of Idaho - Phil Nicholson - Cornell University - meteorite - Linda Spilker - Jet Propulsion Laboratory - planet - solar system - Jupiter - Uranus - Neptune - composite infrared spectrometer - visible and infrared mapping spectrometer - star - A ring - Icarus - ringplane

منبع: nasa

انیمیشن تازه و رنگی از پرواز بر فراز سرس

* در پویانمایی تازه و رنگینی که با بهره از عکس های "واقعی" فضاپیمای داون ناسا درست شده، یک شبیه سازی از پرواز بر فراز سیاره ی کوتوله ی سرس را می بینیم.

این ویدیو سرس را با رنگ های سیر شده نشان می دهد که باعث شده تفاوت های اندک در مواد سطحی نمایان تر شود. به باور دانشمندان، مناطقی که به فام های آبی دیده می شوند دارای مواد جوان تر و تازه تری هستند، مانند سطح های لغزیده، چاله ها و ترک خوردگی ها.

این پویانمایی بیشتر به نشان دادن دهانه های بزرگ سرس مانند دهانه ی اوکاتور تاکید دارد، و همچنین کوه بلند و مخروطی آهونا. همه ی ساختارهای سطح سرس به نام ایزدان، ارواح و آیین های باستانی کشاورزی در فرهنگ های گوناگون [از جمله زرتشتی] نامیده شده اند. [فهرست این نام ها را اینجا ببینید]

این ویدیو توسط اعضای گروه دوربین تنظیم شونده ی داون در مرکز هوافضای آلمان (DLR) و با بهره از عکس هایی درست شده که داون از درون مدار نقشه برداری فراز-بلند، در فاصله ی ۱۴۵۰ کیلومتری از سرس گرفته بود. ماموریت داون در این مدار از اوت تا اکتبر ۲۰۱۵ ادامه داشت.

رالف یائومان، یکی از دانشمندان ماموریت داون در DLR می گوید: «این پروازِ شبیه سازی شده طیف گسترده ای از دهانه هایی که روی سرس دیده ایم را نشان می دهد. بینندگان می توانند دیواره های پُرشیب دهانه ی سرس، و همچنین دهانه های تخت ترِ دانتو (Dantu) و یالودی (Yalode) را ببینند.»

در عکس زیر که فضاپیمای داون در روز ۴ می ۲۰۱۵ گرفته بود، سرس را به رنگ تقریبا واقعی می بینیم. در آن هنگام، فاصله ی مدار داون از این دنیای کوچک ۱۳۶۴۲ کیلومتر بود. دو تا از لکه های درخشان اسرارآمیز و پرآوازه ی سرس در این عکس دیده می شوند: یکی در دهانه ی "اوشو" نزدیک مرکز و دیگری در دهانه ی هولانی سمت راست مرکز عکس. کوه تنها و مخروطی-شکل آهونا هم در پایین عکس با سایه ی آشکارش دیده می شود.
داون نخستین فضاپیماییست که از سیاره ی کوتوله ی سرس، بزرگ ترین جرم کمربند سیارک ها که در میان بهرام و مشتری است دیدار کرده، و نخستین فضاپیماییست که به گرد دو جرم جداگانه ی سامانه ی خورشیدی، در ورای سامانه ی زمین-ماه چرخیده است. این فضاپیما پس از یک دیدار ۱۴ ماهه با وستا در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲، راهی سرس شد و در ۶ مارس ۲۰۱۵ به آن رسید. داون اکنون در آخرین و پایین ترین مدار نقشه برداری، حدود ۳۸۵ کیلومتر بالاتر از سطح سرس جای دارد.

-------------------------------------------------
تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
animation - dwarf planet - Ceres - NASA - Dawn spacecraft - Occator - Ahuna Mons - framing camera - German Aerospace Center - DLR - mapping orbit - crater - Dantu - Yalode - Ralf Jaumann - asteroid belt - Mars - Jupiter - asteroid - Vesta

منبع: nasa و apod.nasa.gov

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه