فلوئور خمیردندان های ما در ستارگان ساخته شده!

* فلوئوری که در محصولاتی مانند خمیردندان ها به کار می رود احتمالا میلیاردها سال پیش در ستارگان خورشیدسانی که اکنون مرده اند ساخته شده. این دستاورد پژوهشی است که توسط اخترشناسان دانشگاه لاند سوئد، به همراه همکارانشان در ایرلند و آمریکا انجام گرفته.

سحابی حلقه یا M۵۷ نمونه ای از یک سحابی
سیاره ای است که در اثر پخش شدن لایه های
بیرونی یک ستاره ی خورشیدسانِ در حال مرگ
پدید آمده- تصویر بزرگ تر- درباره اش بخوانید
فلوئور را می توان در محصولات روزانه ای مانند خمیردندان و آدامس های فلورایددار پیدا کرد. ولی ریشه های این عنصر شیمیایی تاکنون به گونه ای یک راز مانده و درباره ی خاستگاهش سه نظریه ی اصلی ارایه شده بوده. اکنون این یافته ها از نظریه ای پشتیبانی می کنند که بر پایه ی آن، فلوئور در ستارگانی همانند خورشید، ولی پرجرم تر از آن و نزدیک به پایان زندگی پدید آمده. خورشید و سیاره های سامانه ی خورشیدی ما از دل مواد همین ستارگان مرده پدید آمده اند.

نیلز راید، استاد اخترشناسی در دانشگاه لاند می گوید: «پس فلوئوری که در خمیردندان ماست ریشه اش به نیاکان مرده ی خورشید می رسد.»

راید به همراه دانشجوی دکترا، هنریک یانسون و همکارانش از ایرلند و آمریکا ستارگانی را که در دوره های گوناگون تاریخ کیهان پدید آمده بودند بررسی کردند تا ببینند آیا مقدار فلوئور درون آن ها با پیش بینی های این نظریه همخوانی دارد یا نه.

با تجزیه و تحلیل نوری که از یک ستاره تابیده می شود می توان به این پی برد که از هر یک از عنصرهای گوناگون، چه مقدار در آن ستاره وجود دارد. نور با یک طول موج ویژه و معین نشانگر یک عنصر ویژه و معین است. در پژوهش کنونی، پژوهشگران از یک تلسکوپ در هاوایی با یک گونه ابزار تازه که نسبت به نور با یک طول موج در میانه ی طیف فروسرخ حساس بود کمک گرفتند. سیگنال مورد نظر برای این پژوهش در همین محدوده ی طیف نور یافته می شود.

نیلز راید می گوید: «ساخت دستگاه هایی که بتوانند نور فروسرخ را با وضوح بالا بسنجند کار بسیار پیچیده ای است و تنها همین تازگی در دسترس قرار گرفته اند.»

عنصرهای شیمیایی گوناگون در فشاها و دماهای بالای درون ستارگان ساخته می شوند. فلوئور در اواخر زندگی ستاره درست می شود، زمانی که ستاره پف کرده و دارد به چیزی تبدیل می شود که به نام غول سرخ می شناسیم. این فلوئور سپس به بخش های بیرونی ستاره جابجا می شود؛ پس از آن، ستاره بخش های بیرونی خود را در فضا پخش می کند و یک سحابی سیاره ای (سیاره نما) را پدید می آورد. فلوئوری که در این فرآیند پس زده شده، با گازی که ستاره را در بر گرفته و به نام ماده ی میان ستارهای شناخته می شود در می آمیزد. پس از آن ستارگان و سیاره های تازه از این ماده ی میان ستاره ای ساخته می شوند. هنگامی که این ستارگان تازه هم می میرند، ماده ی میان ستاره ای یک بار دیگر غنی و پرمایه می شود.

این پژوهشگران اکنون توجه خود را به گونه های دیگر ستارگان نیز معطوف کرده اند. آنها افزون بر پژوهش های دیگر، خواهند کوشید تا ببینند آیا فلوئور در روزگار آغازین کیهان، پیش از آن که نخستین غول های سرخ پدید آیند هم می توانستند ساخته شود. آن ها همچنین از همین روش برای بررسی محیط هایی در کیهان بهره خواهند برد که با محیط پیرامون خورشید تفاوت دارد، مانند جاهای نزدیک به سیاهچاله ی ابرپرجرم در مرکز کهکشان راه شیری. در آن جا چرخه ی مرگ و زایش ستارگان به میزان چشمگیری سریع تر از مناطق نزدیک خورشید است.

نیلز راید می گوید: «ما با نگاه کردن به سطح فلوئور ستارگان آنجا می توانیم بگوییم آیا فرآیندهایی که به شکل گیری آن می‌انجامند با هم تفاوت دارند یا نه.»

این یافته ها به تازگی در Astrophysical Journal Letters منتشر شده اند.

در همین زمینه:  

واژه نامه:
fluorine - toothpaste - star - sun - Lund University - chewing gum - element - planet - solar system - Nils Ryde - Henrik Jönsson - wavelength - infrared - spectrum - red giant - planetary nebula - interstellar medium - supermassive black hole - Milky Way -

منبع: sciencedaily

ذره های گریزان سرچشمه نیروی خورشید را آشکار کردند

* دانشمندان برای نخستین بار ذرات ریز و گریزانی که در قلب خورشید پدید می آیند را آشکار کردند. ذراتی که به ما کمک می کنند تا نیم نگاهی به کنش و واکنش های درون خورشید و سرچشمه ی نیروی آن بیندازیم.

فیزیکدانان ۷۵ سال است که می دانند نیروی خورشید از راه همجوشی هسته ای تامین می شود، فرآیندی که در آن دو پروتون به هم می خورند و هلیوم و انرژی تولید می کنند. ولی آنان هرگز رخ دادن چنین چیزی را مستقیما ندیده اند.
نمایی از مخزن آزمایش بورسینو. در این آزمایش برای نخستین بار نوترینوهای خورشیدی آشکار شدند - تصویر بزرگ تر
فوتون هایی که در نور خورشیدند صدها هزار سال از عمرشان می گذرد [صدها هزار سال در راه بوده اند تا از هسته ی خورشید به سطح برسند. -م]، بنابراین هر چه بگوییم تنها درباره ی همجوشی در گذشته ی دور است. یک راه برای بررسی همجوشی کنونیِ خورشید آنست که به ذرات گریزانی به نام نوترینوهای pp نگاه بیاندازیم، ذراتی که در برخورد پروتون ها تولید می شود.

همه ی نوترینوها بدون بار الکتریکی‌اند و جرمشان هم تقریبا صفر است، بنابراین واکنش بسیار ضعیفی با ماده ی معمولی انجام می دهند - در هر ثانیه تریلیون ها نوترون از درون بدن ما می گذرند بدون آن که چیزی رخ دهد و ما متوجه شویم. ولی نوترینوهای pp حتی از این هم منزوی تر و کناره گیرترند زیرا نسبت به دیگر نوترینوها انرژی کمتری دارند.

اکنون در آزمایش بورِسینو (Borexino Experiment) که در آزمایشگاه ملی گرن ساسوی ایتالیا انجام شد، دانشمندان توانسته اند چند تایی از این نوترینوها را به دام بیندازند. دانشمندان هفت سال در پی شکار نوترینوهای pp با بهره از یک مخزن کروی انباشته از یک سوسوسنجِ مایع بوده اند که به هنگام برخورد پرتوی یونی، چشمک ها یا سوسوهای نور پدید می آورد، مانند کاری که یک نوترینو می کرد. بیش از ۲۰۰۰ آشکارساز که نظاره گر این مخزن بودند، چشمک ها و در نتیجه نوترینوها را می شمردند.

آنچه در قلب خورشید می گذرد
برای محافظت از این مخزن در برابرسیگنال های نادرست و دروغین مانند پرتوهای کیهانی و تابش های زمینی، آن را در ژرفای بیش از یک کیلومتری زیر سطح زمین کار گذاشته اند. موادی که در ساخت آشکارساز به کار رفته هم پرتوزایی بسیار کمی دارد و دانشمندان ناگزیرند پیوسته سوسوزن را پاک و خالص کنند.

تلاش آن ها به بار نشست: این گروه دانشمندان در هر روز برخورد حدود ۹۰ نوترینوی pp به مخزن را آشکار کردند. این بدان معناست که خورشید به اندازه ی کافی از این نوترینوها تولید می کند که بتواند در هر ثانیه، حدود ۶۶ میلیارد عدد از آن ها را به درون هر سانتی متر مکعب سیاره ی زمین بفرستد (نیچر، DOI: 10.1038/nature13702).

این تعداد با پیش بینی های مدل استاندارد خورشیدی سازگار است. فیزیکدانان این شمار را با نگاه کردن به نور خورشید برآورد کرده بودند، ولی به دلیل آن که فوتون ها صدها هزار سال زمان می برد تا از مرکز خورشید به بالا بیایند، سنجششان چیزی که هم اکنون در حال رخ دادن است را نشان نمی داد. ولی نوترینوها یکراست از درون خورشید به سطح می آیند و سیگنالی به روز شده پدید می آورند که ۸ دقیقه بعد هم به ما می رسد.

اندرو رنشاو از دانشگاه کالیفرنیا در لوس آنجلس می گوید: «این دوباره تایید می کند که مدل استاندارد خورشید در مسیر درستی است و تولید و ترابرد انرژی درون خورشید را با کارکردی بسیار خوب توصیف می کند.» رنشاو که در این پژوهش شرکت نداشت می افزاید: «این به راستی یک دستاورد بزرگ و عالی است.»

بررسی نوترینوهای pp همچنین می تواند به حل رازهای دیگر نیز کمک کند. در آزمایش های پیشین، نوترینوهای پرانرژی تری که در واکنش های دومین (ثانویه) در خورشید تولید می شوند آشکار شدند و نشان دادند که این نوترینوها میان سه گونه ی متفاوت تغییر ریخت می دهند. ما هنوز تصویر کاملی از چگونگی این فرآیند نداریم، ولی Borexino شاید کمک کند.

رنشاو می گوید: «با این اندازه گیری امکان آن را خواهیم داشت تا محدوده های بهتری برای فیزیکِ فراتر از مدل استاندارد تعیین کنیم.»

این پژوهشنامه با عنوان "ذرات شبح-مانند رازهای خورشید را فاش می کنند" به چاپ رسید.

واژه نامه:
sun - nuclear fusion - proton - helium - Photon - pp neutrino - neutrino - Borexino experiment - Gran Sasso - scintillator - ionising radiation - cosmic ray - Earth - radioactive - standard solar model - Andrew Renshaw -

منبع: newscientist

بررسی تاریخ: چه کسی واقعا نپتون را کشف کرد؟

* با وجود دیدگاه به نسبت روشنی که از روی زمین از نپتون وجود دارد، هنوز واقعیت درباره ی کسی که نخستین بار این دنیای دوردست را یافت در پرده ای از ابهام باقی مانده.

در شب ۲۹ اوت، سیاره ی نپتون درست در نقطه ی مخالف خورشید در آسمان جای گرفت، وضعیتی که به آن پادیستانی یا مقابله سیاره ای می گویند. ولی با وجود دیدگاه به نسبت روشنی که نپتون از روی زمین دارد، هنوز واقعیت درباره ی کسی که نخستین بار این دنیای دوردست را یافت در پرده ای از ابهام باقی مانده.

چهار نما از سیاره ی نپتون که در بازه های
زمانی چهار ساعته گرفته شده اند. بر روی
این تصویر بکلیکید تا تصویر متحرکی ببینید
که نپتون را در چرخش نشان می دهد
اینجا درباره ی این عکس بیشتر بخوانید
باور همگانی اینست که نپتون در سال ۱۸۴۶ توسط یوهان گوتفرید گاله و با بهره از محاسبه های اوربن لو وریه و جان کاوچ آدامز یافته شد و بنابراین یک یافته ی مشترک بریتانیایی-فرانسوی-آلمانی است.

ولی این ستاره شناسان نخستین کسانی نبودند که نپتون را دیدند. این افتخار از آنِ کسی نیست جز ستاره شناس پرآوازه ی ایتالیایی، گالیلئو گالیله.

گالیله زمانی که داشت طرح ماه های سیاره ی مشتری را با کمک تلسکوپ نوسازش به روی کاغذ می آورد، دو بار نپتون را هم کشید زیرا از شانس وی این سیاره در آن زمان، یعنی اوایل سال ۱۶۱۳ در همیستانی (مقارنه) با مشتری بود. معمولا گفته شده که گالیله نپتون را به دلیل جابجایی کُندش با یک ستاره اشتباه گرفته بود.

به تازگی دیوید جامیسون از دانشگاه ملبورن دلایلی را پیش کشیده در این باره که گالیله واقعا جابجایی نپتون را دیده و به سیاره بودن آن پی برده بود. جامیسون فکر می کند که گالیله این موضوع را در یک واروواژه یا آناگرام هم نشان داده بود ولی کلیسای کاتولیک جلوی انتشارش را گرفت و آن را سرکوب کرد.

کار جالبی است اگر رصدهای تاریخی مانند مشاهدات گالیله را دوباره بیازماییم تا ببینیم او واقعا چه دیده است. برنامه های آسمان نمای پیشرفته ای هستند که اجازه ی چنین کاری را به ما می دهند.

رصدگران به کمک نرم افزار Starry Night می توانند چشم اندازهای آسمان شبی که گالیله در سال های ۱۶۰۰ می دیده را بازبیافرینند. طرحی که گالیله در ۲۷ یا ۲۸ دسامبر ۱۶۱۲ کشیده بود نشان می دهد که در آن زمان ماه های مشتری این سیاره را در بر گرفته بودند: گانیمد در سمت چپ این سیاره، اروپا در سمت راست، و کالیستو هم کمی دورتر در سمت راست. نپتون در سمت چپ و کمی سمت شمال مشتری کشیده شده.
طرحی که گالیله در شب ۲۷/۲۸ دسامبر ۱۶۱۲ از ماه های مشتری کشید و در آن یک "ستاره" ی پس زمینه هم دیده می شود؛ همان که بعدها معلوم شد سیاره ی نپتون بوده.
نمای برنامه ی Starry Night از شب ۲۷/۲۸ دسامبر ۱۶۱۲ درستی و دقت مشاهدات گالیله را نشان می دهد.
کمی بیش از یک ماه بعد، گالیله دوباره طرح ماه ها را کشید. در این طرح، همه ی ماه ها به سمت راست مشتری آمده بودند و بر پایه ی چیزی که برنامه ی Starry Night از آسمان گالیله نشان می دهد، وی جای این ماه ها را درست کشیده بود. نپتون باز هم در سمت چپ مشتری بود ولی اکنون به جای شمال، در جنوب آن دیده می شد.
در ۲۸/۲۹ ژانویه ی ۱۶۱۳، گالیله دوباره طرح ماه های مشتری را کشید، که باز هم سیاره ی نپتون در آن دیده می شد.
بازآفرینی طرح دوم گالیله با برنامه ی Starry Night که باز هم درستی رصدهای گالیله را می نمایاند.
آنچه در فاصله ی میان این دو طرح روی داده بود به راستی چشمگیر و توجه برانگیز است. در زمان طرح نخست، نپتون داشت نسبت به مشتری از چپ به راست حرکت می کرد. در ۳ یا ۴ ژانویه ی ۱۶۱۳، نپتون عملا از پشت مشتری گذشت و یک فروپوشانی یا اختفای بسیار بسیار کمیاب سیاره ای را پدید آورد. اگر گالیله درست پیش از طلوع آفتابِ ۴ ژانویه با تلسکوپش نگاه می کرد، نپتون را می دید که داشت از پشت پیکر تیره ی مشتری بیرون می آمد.
در شب ۳/۴ ژانویه ی ۱۶۱۳ مشتری عملا نپتون را فروپوشاند و یک فروپوشانی یا اختفای بسیار بسیار کمیاب سیاره ای را پدید آورد.
نپتون در ۱۳ ژانویه نسبت به مشتری ثابت بود، و سپس شروع به جابجایی از راست به چپ کرد، در ۲۳ ژانویه ی ۱۶۱۳ دوباره از مشتری گذشت، و به سمت چپ مشتری رسید تا گالیله در ۲۸ یا ۲۹ ژانویه دوباره آن ها را ببیند و طرحشان را بکشد.

تلسکوپ ابتدایی گالیله تنها می توانست اجرام را حدود ۳۰ برابر بزرگ تر کند. او از پشت چنین تلسکوپی نپتون را مانند یک ستاره می دید، درست همان گونه که از پشت تلسکوپ های کوچک امروزی دیده می شود. برای تماشای آن چه در نرم‌افزار Starry Night دیده می شود نیاز به یک تلسکوپ بسیار بزرگ و شرایط بسیار خوب هست. حتی از پشت بزرگ ترین تلسکوپ کانادا که یک تلسکوپ بازتابی ۷۴ اینچی در رصدخانه ی دیوید دانلپ در شمال تورنتو است، نپتون مانند یک قرص یکدست آبی و بدون هیچ ویژگی دیده می شود.

در همین زمینه: * تولدت مبارک نپتون 

واژه نامه:
Neptune - sun - planet - Earth - Johann Gottfried Galle - Urbain Le Verrier - John Couch Adams - Galileo Galilei - moon - Jupiter - conjunction - star - David Jamieson - anagram - Catholic Church - planetarium - Starry Night - software - Ganymede - Europa - Callisto - planetary occultation - magnification - reflector - David Dunlap Observatory

منبع: Space.com

شب پرستاره در غار کرم های شب تاب

این تصویر در اندازه ی بزرگ- بزرگ تر
اگر در غار هالوهیل (Hollow Hill) نیوزیلند باشید و به بالای سرتان نگاه کنید، شاید فکر کنید که دارید یک آسمان آشنای پرستاره را می بینید. و این درست همان چیزیست که کرم های شب تاب این غار انتظار دارند.
تصویری که اینجا می بینید و با نوردهی بلندمدت گرفته شده، کرم های شب تاب نیوزیلندی با نام علمی Arachnocampa luminosa را نشان می دهد که بر روی سقف غار پراکنده شده اند و به آن نمایی فریبنده و بی انتها از یک آسمان شبانه ی صاف و تاریک پر از ستاره را داده اند.
حشره هایی که فریب چنین چشم اندازی را می خورند، تلاش می کنند تا هر چه بالاتر پرواز کنند؛ در نتیجه در دام های چسبنده ای که این کرم های شب تاب تنیده و از سقف غار به پایین آویخته اند اسیر می شوند و بدین ترتیب روزیِ کرم های شب تاب فراهم می شود.
گفتن ندارد که ستاره شناسان حرفه ای به این سادگی فریب نمی خورند، گرچه در این تصویر، بخش بالا-سمت چپ غار بسیار همانند "سحابی گونی زغال و صلیب جنوبی" به نظر می رسد...

واژه نامه:
New Zealand - Hollow Hill Cave - Arachnocampa luminosa - glowworm - cave - Coalsack Nebula - Southern Cross

منبع: apod.nasa.gov

سحابی جادوگر

این تصویر در اندازه ی بزرگ تر
خوشه ی ستاره ای بازِ NGC ۷۳۸۰ هنوز هم در دل ابر مادری خود غنوده، ابری از گاز و غبار میان ستاره ای که به نام "سحابی جادوگر" شناخته می شود [با سحابی سر جادوگر تفاوت دارد-م].
این سحابی حدود ۸۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و آن را می توان به همراه ستارگان دورتر و نزدیک ترَش، در صفحه ی کهکشان راه شیری و در راستای صورت فلکی قیفاووس مشاهده کرد.
پهنای این چشم انداز تلسکوپی درست به اندازه ی قرص کامل ماه است و این سحابی را با خوشه ی ۴ میلیون ساله ی درونش نشان می دهد که معمولا بسیار کم نورتر از آنند که با چسم نامسلح دیده شوند.
این تصویر با کمک تلسکوپ و دوربینی که روی زمین ثابت نگه داشته شدند، و از پشت یک فیلتر باند باریک گرفته شده و پیکره ها و ساختارهایی به بزرگی چندین سال نوری درون سحابی جادوگر را آشکار کرده. رنگ های تصویر نیز همان رنگ هایی هستند که معمولا در تصاویر تلسکوپ فضایی هابل به کار می رود:
طول موج نور دیدنی (مریی) که از اتم های هیدروژن، اکسیژن، و گوگرد سحابی تابیده می شود در همگذاری دیجیتالی پایانی به ترتیب به رنگ های سبز، آبی، و سرخ نمایانده شده اند.
ولی این جادوگر هنوز یک ترفند دیگر در آستین دارد. در تصویر دومش که در پایین می بینید، ستارگان ناپدید شده اند و تنها گاز و غبار کیهانیِ سحابی بر جای مانده و دیده می شود:
واژه نامه:
Wizard Nebula - Open star cluster - NGC 7380 - plane - Milky Way galaxy - constellation Cepheus - full moon - Earth - Hubble Space Telescope - narrowband filter - wavelength - hydrogen - oxygen - sulfur - atom - star

منبع: apod.nasa.gov

ما در پس مانده چند ابرنواختر زندگی می کنیم!

* کم و بیش در هر ۵۰ سال یک ستاره ی بزرگ در جایی از کهکشان راه شیری منفجر می شود. فوران ناشی از این انفجار نیروی آن چنان هراس انگیزی دارد که تنها در جزیی از ثانیه به اندازه ی یک میلیون سالِ خورشید انرژی آزاد می کند. یک ابرنواختر در زمان اوجش می تواند از کل کهکشان راه شیری پرنورتر شود.

حدود ۱۰ میلیون سال پیش، در نزدیکی ما خوشه ای از ابرنواخترها مانند دانه های ذرتِ در حال بو دادن منفجر شدند. ما به این دلیل از چنین چیزی آگاهیم که این انفجارها باعث شدند حبابی غول پیکر در محیط میان ستاره ای پدید آید و گسترش یابد؛ و ما درون این حبابیم.

آشکارا پیداست که کسی دلش نمی خواهد ابرنواختری در نزدیکی زمین منفجر شود. با این حال شواهد روزافزونی در دست است که یک ابرنواختر در نزدیکی زمین رخ داده بوده - بخواهیم راستش را بگوییم، بیش از یک ابرنواختر.
نموداری از بخش محلی کهکشان که هم خورشید خودمان و هم حباب محلی در آن جای دارند

اخترشناسان این حباب را "حباب محلی" نامیده اند. ساختار آن به شکل بادام زمینی است، با درازای حدود ۳۰۰ سال نوری، و تقریبا پر از هیچ. گاز درون این حباب بسیار تنُک و رقیق است (۰.۰۰۱ اتم در هر سانتی متر مکعب) و بسیار داغ (تقریبا یک میلیون درجه)- یک تفاوت شدید با ماده ی میان ستاره ای معمولی.

حباب محلی در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ کم کم یافته شد. اخترشناسان با دستگاه های رادیویی و نوری به دقت گازهای میان ستاره ای در بخشی از کهکشان که خودمان در آنیم را مشاهده کردند، ولی در همسایگی زمین نتوانستند چیز زیادی ببینند. در همین زمان، دانشمندان به کمک موشک های گمانه زنی (sounding rocket) و ماهواره های مدارگرد که پرتوهای ایکسِ میلیون درجه ای که از همه سوی آسمان می آید را آشکار می کردند، به نخستین چشم اندازهای آسمان در محدوده ی پرتو X دست یافتند، و بدین ترتیب این هم به شواهدی افزوده شد که نشان می دادند زمین درون حبابی از گاز داغیست که از انفجار ستارگان در فضا پدید آمده.

ولی همه ی پژوهشگران در این زمینه موافق نبودند
ف. اسکات پورتر از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا می گوید: «در یک دهه ی گذشته، برخی از دانشمندان این تعبیر [ابرنواختر] را به چالش کشیده اند؛ به گفته ی آنان، بیشتر یا همه ی این پس زمینه ی پرتو ایکسِ کم انرژی ناشی از دادوستد بارهای الکتریکی است [نه پسمانده ی یک ابرنواختر].»

"دادوستد بارهای الکتریکی": اساسا زمانی روی می دهد که باد خورشیدی که دارای بار الکتریکی است به یک گاز خنثی برخورد می کند. باد خورشید می تواند الکترون های گاز خنثی را بیرون بکشد و یک تابش پرتو X پدید آورد که بسیار همانند تابش یک ابرنواختر کهن به نظر بیاید. دادوستد بار الکتریکی به دفعات در دنباله دارها دیده شده.

پس آیا تابش پرتو ایکسی که آسمان را انباشته، نشانه ای از یک دادوستد ملایم بار الکتریکی در سامانه ی خورشیدی است یا گواهیست بر انفجارهای هولناک در گذشته ی دور؟

برای یافتن پاسخ، یک گروه بین المللی از اخترشناسان که پورتر هم یکی از آنان بود، به رهبری ماسیمیلیانو گالیاتزی، استاد فیزیک در دانشگاه کورال گیبلز میامی یک آشکارساز پرتو X ساختند که می توانست این دو احتمال را از هم بازشناسد. این دستگاه DXL نام گرفت که کوتاه شده ی "تابش پراکنده ی پرتو X از بخش محلی کهکشان" بود.

DXL در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۲ سوار بر یک موشک گمانه زنی ناسا از گونه ی بلک برنت IX از محدوده ی موشکی وایت سندز نیومکزیکو راهی فضا شد. در آن جا تا بیشینه ی ارتفاع ۱۶۰ مایل بالا رفت و پنج دقیقه را بالای جو زمین گذراند. این زمان کافی مورد نیاز دانشمندان بود تا مقدار پرتوهای X ناشی از "دادوستد بار الکتریکی" درون سامانه ی خورشیدی را اندازه بگیرند.

نتایج این بررسی که در شماره ی آنلاین روز ۲۷ ژوییه ی نشریه ی نیچر منتشر شد نشان می دهد که تنها حدود ۴۰ درصد از پس زمینه ی کم انرژی پرتو X از سامانه ی خورشیدی سرچشمه می گیرد. بقیه ی آن می بایست از حباب محلیِ پر از گاز داغ بیاید، همان یادگار ابرنواخترهای کهنی که در بیرون از سامانه ی خورشیدی رخ داده بوده اند.

این ویدیوی علمی تازه به شواهدی می پردازد در این باره که سامانه ی خورشیدی ما درون حبابی از گاز داغ جای گرفته که در پی انفجارهای ابرنواختری پدید آمده

روشن است که این ابرنواخترها آنقدر به زمین نزدیک نبوده اند که زندگی زمینی را از بین ببرند؛ ولی به اندازه ی کافی نزدیک بودند تا سامانه ی خورشیدیمان را در حبابی از گاز داغ بپیچانند که با گذشت میلیون ها سال هنوز هم پابرجاست.

گالیاتزی می گوید: «این یافته ی مهمی است. [این کشف] بر شناخت ما از بخش محلی کهکشان، یعنی بخشی که به خورشید نزدیک است تاثیر می گذارد، و بنابراین می تواند به عنوان بنیان و شالوده ای برای مدل های آینده از ساختار کهکشان به کار رود.»

گالیاتزی و همکارانش از هم اکنون برای پرواز بعدی DXL در دسامبر ۲۰۱۵ برنامه ریخته اند. در این پرواز دستگاه های دیگری نیز برای توصیف و منش نمایی این پرتوها با آن همراه خواهند شد.

واژه نامه:
star - sun - supernova - Milky Way - Earth - popcorn - interstellar medium - Local Bubble - galaxy - x-ray - sounding rocket - F. Scott Porter - Goddard Space Flight Center - solar wind - X-ray - comet - charge exchange - solar system - Massimiliano Galeazzi - DXL - Local Galaxy - White Sands Missile Range - NASA - Black Brant IX - Nature - soft X-ray -

منبع: ناسا

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه